JaponiaBliżej.

犬神 inugami.

2012-02-22T11:22:00.000+01:00

Temat inugami mnie zainteresował, ponieważ wcześniej nie zdawałam sobie sprawy z istnienia takiego bóstwa w tradycji wierzeń Japonii. Psi kami musiał przyciagnąć moją uwagę. :) Postanowiłam więc na dobry początek przeczesać sieć. I co się okazuje? Inugami, to bóstwa czy też duchy związane głównie z Kiusiu, przede wszystkim strażnicy właścicieli. Inugami są dosłownie stwarzane przez człowieka poprzez okrutną śmierć z wygłodzenia, jaką zadaje się psu. Inugami służy wiernie panu, ma jednak swoją wolę i czasami może obrócić sie przeciwko człowiekowi. Opętani przez inugami czują ból w piersi, dłoniach i stopach, zaczynają chodzić na czworakach i szczekać. Inugami zwykle przybierają postać psa lub człowieka z głową psa.

Informacji nie ma zbyt wiele, ale na pewno będę jeszcze zgłębiać temat. Tymczasem natrafiłam na kilka wizerunków inugami pojawiających się w kulturze popularnej.

Zaczęło się od filmu Inugami, który pożyczyła mi M. Według dawnych wierzeń kobiety z rodu Bonomiya miały obowiązek opiekować się inugami, które zamknięte w urnie chroniły swoich opiekunów. Gdy jednak wydostały sie na zewnątrz, czyniły szkody w okolicy. Zadaniem kobiety-strażniczki było codzienne liczenie i sprawdzanie, czy liczba kami w urnie się zgadza.

Film nie jest może arcydziełem, ale oglądałam go z zainteresowaniem. Najciekawsze dla mnie były fragmenty mówiące o klątwie inugami oraz nawiązujące do shintō.

Więcej o filmie tutaj.

W sieci natrafiłam także na komiks Inugami. Główny bohater, Fumiki Shimazaki, chce zostać poetą. Nie bardzo dogaduje się za bardzo z rówieśnikami i nie bardzo ma chęć przygotowywać się do egzaminów na studia. Spędza czas w opuszczonej fabryce, gdzie czyta poezję i pisze wiersze. Pewnego dnia zostaje zaatakowany przez koto-podobnego stwora, a życie ratuje mu wielki pies, tytułowy Inugami. Między nim a Fumiki nawiązuje się przyjaźń, a ich wspólna historia staje się coraz bardziej zawiła. Nie bedę jednak zdradzać szczegółów.

I kilka przykładowych plansz:

Do przeczytania między innymi tutaj.

W Japonii istnieje także zespół muzyczny Inugami Circus-dan. A skąd nazwa:

"In Japanese, inu means dog and kami means god. In Japan, like in the U.S., dog has a negative connotation and god of course is the top, a high connotation. So what we're doing is bringing the lowest of the low with the highest of the high. It's the epitome of what we see in rock music."

Nie do końca jednak rozumiem, co wokalistka ma na myśli mówiąc o "negatywnym skojarzeniu"... Cały wywiad z zespołem do przeczytania tutaj.

A na koniec Trzy Opowieści o Inugami do przeczytania tutaj. :) Czy warto, nie wiem, jeszcze nie miałam czasu się z nimi zapoznać. Wrrr.

bento monogatari.

2012-02-20T12:26:00.000+01:00

Film krótkometrażowy w reżyserii Pietera Dirkxa. Opowiada o kobiecie, która chcąc tchnąć trochę tego czegoś w swoje małżenstwo, zaczyna do tego celu wykorzystywać japońską pop kulutrę. W szczególności bento, bardzo kawaii bento, które przygotowuje dla swojego męża każdego ranka. Ten jednak nie docenia jej starań...

Więcej informacji tutaj. Polecam!

IS JAPAN COOL?

2012-02-19T09:59:00.002+01:00

Japońskie linie lotnicze ANA przygotowały loterię, w której wygrać można bilet do Japonii. Aby wziąć udział w losowaniu, należy wypełnić krótki formularz. Do końca marca. Zgłoszenia tutaj. Ja już wypełniłam. L. też. :)

Dodatkowo można głosować i określać, czy takie rzeczy jak japońskie toalety, sztuczne jedzenie czy góra Fuji są cool. Jest to również okazja, aby się czegoś dowiedzieć. :) Tutaj. JAPAN IS COOL.

Diana in Japanese Style

2012-02-18T16:50:00.002+01:00

Lomografia, czyli fotografowanie za pomocą analogowych aparatów kompaktowych, ostatnimi czasy staje się coraz to bardziej popularna, także w naszym kraju. Nic dziwnego, zdjęcia mają tzw. klimat, są niepowtarzalne i często zaskakują samych twórców, co ma wynikać również z niskiej jakości sprzętu fotograficznego. :) Niektóre aparaty przeżywają swoją drugą młodość, a nawet doczekały się całkiem nowych modeli, np. Diana, która dostępna jest w wersji Diana + i Diana +F. Moim zdaniem aparaty te są śliczne, aż chce się zakrzyknąć kawaii. Najbardziej urzekły mnie modele z tzw. japońskiej serii. Oczywista oczywistość. :)

Kirameki (煌めき), czyli "błysk", "iskra"

Jiyū (自由), czyli "wolność"

Shiawase (幸せ), czyli "szczęście"

Są prze-pięk-ne. I want one. :) Więcej informacji na temat aparatu i lomografii tutaj i tutaj.

Haruki Murakami: In Search Of This Elusive Writer

2012-02-17T12:34:00.001+01:00

Ciekawie przygotowany dokument o jednym z najbardziej znanych i poczytnych pisarzy japońskich. Więcej informacji tutaj. Polecam!

Asakusa Emaki.

2012-02-11T08:51:00.000+01:00

Chyba nie ma osoby odwiedzającej Tokio, która prędzej czy później nie trafiłaby do Asakusy, żeby zobaczyć świątynię Sensō-ji. Aby dostać się do świątyni, trzeba przejść przez uliczkę Nakamise pełną japońskich pamiątek (także made in China), smakołyków i tradycyjnych sklepików np. z kimonami. Ruch na Nakamise zamiera około godziny osiemnastej, kiedy większość sklepów zamyka swoje podwoje. Nadal można wejść na teren świątyni, ale ludzi jest zdecydowanie mniej niż w ciągu dnia. Często właśnie wtedy chodziliśmy z L. na spacer, wyposażeni w aparaty, aby uwiecznić na zdjęciach podświetloną Sensō-ji, a także obejrzeć Asakusa Emaki. Każdy sklepik po zamknięciu to małe dzieło sztuki stworzone przez artystów z Tokijskiego Uniwersytetu. Na opuszczonych roletach podziwiać możemy sceny z teatru kabuki, migawki z Sanja Matsuri, kwitnące sakury i wiele innych tradycyjnych motywów. Każde malowidło jest podświetlone do godziny jedenastej wieczorem tworząc niesamowitą galerię na świeżym powietrzu.

Ostatnie "wielkie malowanie" miało miejsce w 2006 roku. Asakusa Emaki do obejrzenia tutaj i tutaj. Polecam!

1Q84 III

2012-02-05T13:39:00.000+01:00

"Co za przerażająco szalona myśl! To nie ma żadnego sensu. Choćbym w nieskończoność tłumaczyła, prawdopodobnie nikt na całym świecie by mnie nie zrozumiał. Ale przecież samo to, że jestem w ciąży, nie ma żadnego sensu. A poza tym znajduję się w roku 1Q84. Tu wszystko się może zdarzyć."

Zakończenie mnie rozczarowało. Było, jak dla mnie, zbyt poukładane, łatwe, romantyczne (?). Z kolei plusem było zasugerowanie, że świat, do którego trafili Tengo i Aomame, nie jest tym światem, do którego chcieli powrócić, a jedynie kolejną wariacją na temat. W ogóle trzeci tom chyba najmniej mi się podobał, chociaż czytało mi się go równie dobrze, jak dwa poprzednie. Jednak zabrakło mi kilku odpowiedzi. Dopowiedzenia czegoś więcej o Little People, sekcie i Fukaeri. Poza tym trochę liczyłam na to, że Murakami wplecie do swojej powieści całą Powietrzną poczwarkę stworzoną przez Tengo i Fukaeri, np. jak osobny rozdział. Generalnie jednak trylogia mi się podobała i należy do moich ulubionych książek Murakamiego. Polecam więc!

(Cyt. za: Haruki Murakami, 1Q84, t.3, Warszawa 2011, s.186.)

nius.

2012-02-04T14:53:00.001+01:00

W dziale wydarzenia pojawił się telegraficzny skrót wydarzeń, w których mieliśmy razem z L. okazję uczestniczyć. Zapraszam do śledzenia wydarzeń, gdyż już całkiem niedługo może pojawić się coś nowego. :) Dodatkowo kilka nowych zdjęć z zeszłorocznej już podróży do Japonii w fotografie. A już za jakiś czas także słów kilka o naszych wystawach, ale to w osobnym dziale.:)

bento 4.

2012-02-03T13:22:00.001+01:00

Obiecałam, że następne bento zrobię w moim pudełku made in Japan. :) Trochę mi zajęło, zanim je wybrałam pośród innych i może dzisiaj zdecydowałabym się na inne. Nie wiem. Take a look.

To nie był komplet. Udało mi się dobrać pałeczki, chusteczkę i ręczniczek w kropki. W tej samej tonacji kolorystycznej. ;) Pudełko jest bardzo praktyczne, chociaż nie ma żadnych przegródek, a jedynie górną i dolną część. Górna ma dodatkowa pokrywkę. Już nie mogę się doczekać sezonu piknikowego, aby je wynieść na zewnątrz. Nie wspominałam, że na co dzień nie noszę go ze sobą, np. do pracy. Jeszcze do tego nie dojrzałam. :)

Tempura bento. Uwielbiam z L. tempurę i jak tylko jest okazja, albo i nie :), z chęcią się nią zajadamy. Zwykle używamy japońskiej mąki, ale tym razem spróbowaliśmy takiej, która sprawdziła się całkiem nieźle:

Do tempury wybraliśmy marchewkę, cebulę, czerwoną paprykę i... brukselkę.
Zaskoczeniem była dla mnie właśnie ona. W ogóle za brukselką nie przepadam, więc użycie jej do tempury wydawało mi się ryzykowne. Efekt był jednak lepszy niż się spodziewałam. :)

A poza tym L. zrobił tamagoyaki, które trochę się spiekło, ale i tak smakowało wyśmienicie. Musimy częściej je przygotowywać. Szczególnie, że w końcu udało nam się kupić specjalną kwadratową patelnię. :)

A całe bento wyglądało tak:

Do następnego razu. Ufff. :)

Mamechiyo.

2012-02-01T12:21:00.000+01:00

Mamechiyo to japońska projektantka zajmująca się przede wszystkim kimonem. W swoich projektach łączy Wschód z Zachodem, stare i nowe tworząc zupełnie nowa jakość - dla niektórych tradycjonalistów wręcz szokującą, żeby podać przykład pasa obi z wizerunkiem kościotrupków. Używa także akcesoriów, które niewiele mają wspólnego z tradycja japońską takich, jak szale i berety. Jest także autorką kilku ksiażek o kimonach, między innymi Mamechiyo's Kimono Modern.

Jeden z projektów, w którym brała udział, był realizowany w Amsterdamie. Więcej tutaj.

Inny to The Pony Project, akcja charytatywna, o której więcej można przeczytać tutaj.

Polecam także wywiad z Mamechiyo tutaj. Osobiście jestem jej projektami zachwycona. :)

FAKE Kyoto Bijutsu Jiken Emaki

2012-01-29T16:49:00.002+01:00

Ostatnimi czasy pojawił się nowy typ bohatera. Inteligenty, czasami arogancki, kompletnie nie przystający do otoczenia, ale mający w sobie to coś, by wspomnieć tylko Dr. House'a czy współczesnego Sherlocka wykreowanego dla BBC. W Japonii mieliśmy już do czynienia z podobnym bohaterem w Shinzanmono. Tym razem główną postacią jest kobieta, czterdziestoletnia ekspertka w dziedzinie sztuki japońskiej Urasawa Yu.
W każdym odcinku pomaga policji rozwiązywać zagadki kryminalne wiążące się z japońskimi dziełami sztuki. FAKE Kyoto Bijutsu Jiken Emaki nie wciąga może aż tak bardzo jak Shinzanmono, ale na tyle wystarczająco, że z przyjemnością ogląda się każdy kolejny odcinek. Poza tym za każdym razem mamy do czynienia z pięknymi japońskimi przedmiotami i ich historią, co według mnie jest dużym plusem serialu.

Więcej na oficjalnej stronie. Polecam!

The Tsunami and the Cherry Blossom.

2012-01-27T13:43:00.000+01:00

Lucy Walker stworzyła małe dzieło. Smutno, pięknie i z nadzieją. Nic więcej dodać nie potrafię.

Więcej na oficjalnej stronie. Polecam!

the tube.

2012-01-25T17:47:00.001+01:00

O kapuseru hoteru, czyli hotelach kapsułowych, w Japonii w sumie wiadomo niewiele. Krążą nawet pogłoski, że to tylko legendy i nikt takowego nie widział. A jednak potwierdzam - istnieją. Nawet jeden przed laty udało mi się wypatrzeć. :) Nie skusiłam się jednak.

Teraz i w naszym kraju mamy możliwość przenocowania w kapsule lub też tubie. Najpierw był Wilson Hostel w Warszawie.

A teraz i w moim rodzinnym Wrocławiu mamy taką możliwość. Całkiem niedawno powstał w samym centrum miasta The One Hostel, który również w swojej ofercie ma kapsuły.

Czy będzie to dobra alternatywa dla standardowych pokoi? Trudno powiedzieć, szczególnie, że cena nie jest zbyt konkurencyjna w porównaniu np. z dormitoriami. Może jednak sprawdzić się jako ciekawostka. W końcu do japońskich kapsuł mamy trochę daleko. :)

Tutaj artykuł na temat wrocławskich kapsuł. A tu artykuł o japońskich kapuseru hoteru. Polecam!

p.s.Zdjęcia kapsuł z oficjalnych stron hosteli.

ema.

2012-01-18T19:29:00.002+01:00

Kanda Myōjjin, chram shintō, znajduje się w Tokio, niedaleko Akihabary. Prowadzi do niego potężna brama. Zabudowania są przepiękne, żywe barwy, mnóstwo drobnych elementów dekoracyjnych czekających na odkrycie oraz posągi dumnych psów-strażników.

Tym razem odwiedzając chram moją uwagę i obiektyw aparatu L. przyciągnęły głównie wotywne tabliczki ema*. Dość nietypowe. :) Bardziej tradycyjne ema występują z wizerunkami bóstw i symboli najczęściej związanych z shintō. Dawniej na tabliczkach umieszczano obrazki koni, a jeszcze wcześniej ofiarowywano chramom żywe zwierzęta. Zwyczaj ten stawał się jednak coraz to bardziej kosztowny, więc konie zaczęto zastępować posążkami, rzeźbami, a w końcu tabliczkami z obrazkiem. Słowo ema składa się z dwóch znaków kanji: „obraz” (絵) oraz „koń” (馬).

Kilka przykładowych ema:

Engaku-ji, Kamakura

Enoshima-jinja, Enoshima

Ōfuna Kannonji, Tokio

Kiyomizu-dera, Kioto

Hase-dera, Kamakura

Natomiast w Kanda Myōjjin ema wyglądają zupełnie inaczej. Są kawaii, przywołują na myśl postacie z japońskich komiksów i animacji (niektóre ema rzeczywiście są ozdabiane ich wizerunkami). Niektóre wywołują mały niepokój - na pewno warto byłoby przetłumaczyć napisane na nich słowa. Może kiedyś. :)

Można by pomyśleć, że takie "mangowe" tabliczki wieszane są w Kanda Myōjjin, ponieważ chram ten znajduje się blisko Akiby, mekki mang, anime i gier komputerowych. Jednak z tego rodzaju ema można spotkać się także w innych miejscach, np. w Washinomiya, w chramie, do którego tym razem nie udało nam się dotrzeć... Jedne i drugie formy tabliczek wotywnych są równie ciekawe. "Mangowe" ema bywają ręcznie wykonane, tzn. rysunki są malowane przez odwiedzających chram. Polecam także artykuł na ten temat, w którym autor, Ian Reader, analizuje między innymi życzenia czy też prośby pisane na ema. Bóstwa shintō można prosić o wszystko - od wygranej na loterii, poprzez powodzenie na egzaminie (nawet do chrześcijańskiej szkoły) aż do zwiększenia kieszonkowego. Polecam!

* Oraz kilka ślubów i święto dzieci, ale to innym razem. :)

Face Food.

2012-01-15T16:22:00.001+01:00

W końcu przyszła pocztą - mała książeczka z "munchową" okładką. :) Face Food Recipes przedstawia kilka wybranych przykładów charaben bento. Każdy przepis jest dokładnie opisany, podane są składniki, użyte narzędzia czy triki oraz, oczywiście, autor dzieła. To już jest bardzo wysoka szkoła jazdy - precyzja tych charaben bento mnie powaliła. Zresztą zobaczcie sami. :)

Więcej informacji na blogu autora. Polecam!

kimiko yoshida.

2012-01-10T09:43:00.000+01:00

"My self-portrait is a still life. I disappear into the background. There is no search for identity in my work. I know that identity doesn’t exist. There are only infinite layers of me. If I peel them back, like the skin of an onion, there will be nothing underneath."

Kolejne przypadkowe odkrycie w sieci. :) Kimiko Yoshida to japońska artystka, która tworzy autoporterty, dla których znajduje wiele inspiracji, między innymi panny młode z różnych kultur świata czy mistrzowie malarstwa europejskiego.

Więcej na stronie artystki. Polecam!

rolling with bananas.

2012-01-08T18:28:00.002+01:00

Ostatnimi czasy zastanawiałam się, z czym można by jeszcze zrobić sushi, żeby było coś nowego. Może banan? Okazało się, że niektórym już się udało. I potwierdzam - da się. :) A że mało nam było jeszcze emocji, postanowiliśmy po raz pierwszy zrobić własnymi rękami "wywrócone na drugą stronę" Callifornia Rolls. Nie jest to takie, trudne, jak myślałam. :)

Co potrzebujemy:

ryż
sprasowane wodorosty nori
biały sezam
serek kremowy typu philadelphia
banan
awokado
wasabi

Co robimy:

Przygotowujemy ryż jak do każdego sushi. Następnie rozkładamy na macie bambusowej nori i w całości pokrywamy je warstwą ryżu. Kolejnym krokiem jest obsypanie ryżu sezamem i uklepanie, aby jak najwięcej ziarenek się przyczepiło. I tu najtrudniejsza część - trzeba całą tę kompozycję odwrócić na drugą stronę. :) Kiedy już uda nam się to zrobić, nakładamy serek na mniej więcej 1/3 część nori, następnie kawałki banana i awokado. Można dodać także nieco wasabi. A potem zwijamy. Kawałki wychodzą dość spore. :) Należy podawać z sosem sojowym. I smakować. Do woli. :)

Outrage アウトレイジ Autoreiji Wściekłość

2012-01-07T11:08:00.002+01:00

Lubię Takeshi Kitano i co jakiś czas sięgam po film z jego udziałem. W ciemno. Nie inaczej było i tym razem. :) We Wściekłości gra nieustępliwego yakuzę, który zostaje wmieszany w wojnę dwóch potężnych bossów. Nic nowego, powiecie. I w sumie będzie to święta prawda. Ale. To, co odróżnia Wściekłość od innych filmów tego typu, które widziałam, to zawiła intryga ciągnąca się przez cały film oraz pokazanie przestępczego światka w trochę inny sposób niż robią to na przykład produkcje amerykańskie. Tam często gangster to człowiek z forsą, furą i garniakiem od Armaniego. U Kitano bycie gangsterem to ciężka praca, powolne wspinanie się po szczeblach kariery i ciągła czujność. Za porywczość, brak lojalności i rozwagi płaci się swoim życiem. Lub palcem. :)

Więcej informacji tutaj i tutaj. Polecam!

p.s. Powstaje już część druga. :)

Manazuru.

2012-01-04T18:41:00.002+01:00

"A żyć zwyczajnie wcale nie jest łatwo. Jest przecież tyle możliwości przeżycia czegoś niezwykłego. Lecz wszystko, co niezwykłe, wcześniej czy później musi się popsuć. Nie sztuka dać się zniszczyć w ten sposób. Sztuka jest wytrwać w zwyczajności."

Manazuru naprawdę istnieje. To nadmorska miejscowość, rodzinne miasto męża głównej bohaterki, jest miejscem akcji powieści Hiromi Kawakami. Kei raz po raz pojawia się w Manazuru. Coś ją tam ciągnie, przywołuje, a może i ktoś na nią czeka - dawno zaginiony, ale nigdy niezapomniany mąż? W Manazuru spotykają się dwa światy - ten codzienny i rzeczywisty, z tym onirycznym i wyobrażonym (w naszej głowie). Kei wędruje poprzez te światy, widzi/przeżywa wydarzenia przeszłe i teraźniejsze, splata je ze sobą. Gdzie kończy się jej droga? Na to pytanie musimy spróbować odpowiedzieć sobie sami. Manazuru zdecydowanie bardziej przypadło mi do gustu niż Nadepnęłam na węża, poprzednia powieść Kawakami, którą czytałam.

Więcej na stronie wydawnictwa. A ciekawa recenzja tutaj. Polecam!

(Cyt. za: Hiromi Kawakami, Manazuru, Kraków 2011, s.85.)

bento 3.

2012-01-02T06:43:00.000+01:00

Na ten Nowy Rok - moje pierwsze kyaraben, czyli character bento. Wybrałam Monokuro Boo, bo są słodkie, japońskie i chciałam złożyć mały hołd K&K. :)

Monokuro Boo wydawały się bardzo proste do zrobienia. Ależ pozory mylą! Sam kształt świnek może i nie jest wielkim wyzwaniem, ale za to elementy dodatkowe - oczka i ryjki, to już wyższa szkoła jazdy. Strasznie trudno zrobić śliczniunie bento bez tych wszystkich foremeczek, untensyliów do każdego kształtu i innych magicznych trików. Nawet L. wysiadał nerwowo i śnią mu się te świńskie ryjki po nocach. :)

Inspiracja stąd. Tak, wiem - moje świnki aż tak piękne nie są, ale zapewne równie smaczne. Spytajcie L. :)

nakanaka.

2011-12-29T12:23:00.001+01:00

Dawno już nie sushiowalismy na mieście. Może dlatego trochę dziś zaszaleliśmy. Nie bez znaczenia były także kupny zniżkowe - przyznaję bez bicia. :) Wybraliśmy się do restauracji Naka Naka. Nigdy jakoś nie było nam po drodze, ale w końcu, za namową K&M, udało nam się tam dotrzeć. I było co świętować. :)

Wnętrze miłe dla oka, niezbyt duże i dość typowe, jak dla japońskich restauracji w Polsce. Podobał mi się motyw z odbitkami gazet na ścianach. Obsługa w porządku - trochę jednak zdziwił nas fakt, że menu musieliśmy podać na kilka godzin przed pojawieniem się w restauracji.

Ale przejdziemy do sushi. :) Było pysznie. Kappa Maki, California Maki z łososiem teriyaki, najróżniejsze Futomaki. Zamówiliśmy aż cztery różne zestawy i mimo że pierwsze wrażenie było powalające (ilością i kolorami na talerzach), to nie przejedliśmy się za bardzo. Warto polecić także napój, nasz ulubiony, aloesowy. Na pewno trzeba będzie do Naka Naka jeszcze wrócić. Wkrótce. :)

Jidai Matsuri.

2011-12-27T15:13:00.005+01:00

Jakiś czas temu, jeszcze będąc w Tokio, obiecałam, że rozpiszę się bardziej niż tutaj o kolejnym matsuri, które udało nam się zobaczyć. Voilà!

Każdego roku 3 listopada w Tokio odbywa się Jidai Matsuri. To festiwal historyczny, podczas którego ulicami Asakusy przechodzi parada ludzi ubranych w stroje z epoki. Jidai Matsuri doskonale wpisuje się w to miejsce - Asakusa to jedna najstarszych dzielnic Tokio, której początki datuje się na VII wiek. Jak głosi legenda, właśnie wtedy trzej rybacy wyłowili z rzeki Sumidy posąg bogini Kannon. Mimo że kilka razy zostawiali posąg w rzece, on za każdym razem pojawiał się na lądzie. Wybudowano więc w tym miejscu świątynię (Sensōji), która stała się miejscem kultu bogini i bardzo popularnym miejscem turystycznym.

Tokijski Jidai Matsuri nie ma tak długiej tradycji jak podobny festiwal mający miejsce każdego roku w Kioto również znany jako Jidai Matsuri. Odbywa się nieprzerwanie dopiero od 1999 roku. Wszystkie związane z festiwalem wydarzenia maja miejsce na terenach świątyni.

Wszystko zaczyna się od wspomnianego już przeze mnie tańca Shirasagi-no-mai.

Następnie przenosimy się na ulicę (dosłownie) i usadawiamy się na specjalnie rozłożonej macie na przeciw bramy Kaminari prowadzącej do świątyni Sensōji. Świetne miejsce, aby obserwować paradę. Ulice na trasie są, oczywiście, wyłączone z ruchu. Wszędzie tłumy, smakowite kąski na straganach i ciągły szum aparatów fotograficznych.

Gadziny w natarciu. :)

Wreszcie słychać pierwsze dźwięki muzyki i parada pojawia się w zasięgu wzroku.

Postacie historyczne, Złoty Smok, gejsze w męskich strojach (tzw. tekomai 手古舞, które od okresu Edo uczestniczyły w festiwalach śpiewając tradycyjne pieśni). A nawet białe gadziny, które brały udział w tegorocznym Jidai Matsuri. :)

Podczas parady kolejny raz można podziwiać Shirasagi-no-mai.

Trzej rybacy, którzy znaleźli posąg bogini. Samuraje, demony, a także trzy bogato zdobione mikoshi.

Podczas parady było kilka atrakcji - pozorowana walka, wygibasy wysoko nad ziemią i tańce.

Wszyscy wyglądali przepiękne, ale, nie ma co ukrywać, najwięcej uroku miały maluchy paradujące w historycznych i tradycyjnych strojach.

Im bliżej końca parady, tym uczestnicy byli bardziej rozluźnieni - częściej pozowali do zdjęć, pozdrawiali tłum i wygłupiali się.

Po jakiś dwóch godzinach ulice ponownie zostają włączone do ruchu i po kilku minutach Asakusa wygląda tak, jakby żadno matsuri nie miało miejsca. Nawet tłumy nagle gdzieś znikają.

Szczegółowa relacja z dokładnym opisem wszystkich uczestników parady znajduje się tutaj. A tutaj relacja kubali i link do świetnych zdjęć. :) Polecam!

znowu święta.

2011-12-24T22:52:00.000+01:00

Wszystkiego dobrego na Święta i Nowy Rok dla Was wszystkich, którzy tu czasem, czyściej lub rzadziej, wpadacie. :D

I miss tokyo.

2011-12-20T14:31:00.001+01:00

Tak mnie wzięło sentymentalnie trochę. Więc kilka obrazków z Tokio. Do podglądnięcia tutaj. Całkiem zwyczajnych. Bo Tokio to nie tylko neony, białe gejsze i sushi. To mokre ulice, pustka (tak!) i tysiące niezrozumiałych znaków w gąszczu kabli. Więc może jednak nie tak do końca zwyczajnych? I miss Tokyo. :)

biała gejsza.

2011-12-19T13:15:00.000+01:00

Nie uwierzyłam autorce. Nie uwierzyłam głównej bohaterce. Nie uwierzyłam im obu. Nudno, przewidywalnie, sztampowo. Ale przeczytałam od deski do deski tę historię dziewczyny, która postanowiła zbadać świat japońskich hostess od środka. Nie do końca wiem, w jakim celu i czy jej się to udało. W każdym razie owoc tej ciężkiej pracy, czyli Biała gejsza, nie wskazuje wcale na to, że miała to być praca naukowa. Ani trochę.

"Jesteś tutaj, bo to twoja praca. Japończycy to świry, każdy z nich - i dokładnie tak samo zwariownay jest cały ten biznes. Jasne że i ciebie dopada szaleństwo - O ILE traktujesz to wszystko poważnie. Bo oni na pewno tak tego nie traktują, uwierz mi."

Chelsea wpada do Japonii na przepisowe 90 dni i z marszu zatrudnia się w barze Greengrass, gdzie od tej pory będzie zabawiać japońskich biznesmenów, pić z nimi alkohol, śpiewać karaoke i udawać, że to wszystko jej się podoba. Jest jeszcze jej mąż, który także przebywa w Tokio i trudni się naganieniem dziewcząt do pracy w charkaterze hostess lub striptzerek... W ogóle całą relację między małżonkami i ich spojrzenie na to, czym się oboje zajmują w Japonii, pozostawiam bez komentarza.

Wiele już było publikacji na temat białych dziewczyn pracujących jako hostessy w Japonii. Nie ma sensu więc się tutaj rozpisywać - w sieci jest wystarczająco dużo materiału. Tym bardziej dziwi mnie, że komuś się chce jeszcze wydawać książki na ten temat. Szczególnie, że nie wnoszą one nic więcej do wiedzy, którą zdobyć można "guglując".

p.s.Jeśli ktoś odczuwa niedosyt, zapraszam na stronę Chelsea białej gejszy Haywood.

p.s.2 Mam wrażenie, że słowo gejsza bywa nadużywane... Blond gejsza, Biała gejsza, Amerykańska gejsza...

(Cyt. za: Chelsea Haywood, Biała gejsza, Warszawa 2011, s. 175)

takaya.

2011-12-14T18:52:00.000+01:00

Hanayui to projekt japońskiego artysty. Hanayuishi Takaya zajmuje się stylizacją włosów i używa do tego kwiatów, warzyw i owoców. Nie chodzi jedynie o perfomance, ale także o to, aby na stałe wprowadzić naturę na salony. :) I po części się to udaje - jego stylizacje pojawiają się już na ślubach. Każda kompozycja jest unikatem dopasowanym do indywidualnych potrzeb i pragnień osoby, której włosy Takaya stylizuje. Używa jedynie świeżych roślin. I eksperymentuje.

Więcej na stronie artysty.

dzień z kyūdō.

2011-12-11T19:39:00.002+01:00

Świat jest czasami bardzo mały. I zaskakuje. :) Na lotnisku w Moskwie w drodze na Naritę spotkaliśmy Janusza. Okazało się, że też lubi Japonię :), bywa w Kraju Kwitnącej Wiśni raz, dwa razy do roku (ach, jakże mu zazdrościmy), zna język japoński i strzela z łuku, czyli ćwiczy kyūdō (弓道). A że L. interesuje się nieco tematem łucznictwa, od słowa do słowa nawiązała się rozmowa, której konsekwencją był dzisiejszy dzień. Spędziliśmy go poznając tajniki kyūdō, pierwsze kroki, podstawy postawy i strzelania. Kyūdō jest piękne. I eleganckie. I bardzo trudne. :)

Ekwipunek nie ogranicza się do strzał, łuku i spodni hakama (袴). Nie przypuszczałam, ile tego wszystkiego jest. Specjalna rękawica (yugake), miniaturowy sandałek do przecierania i rozgrzewania cięciwy (waraji), zapasowa cięciwa na specjalnej szpuli (tsurumaki) i wiele, wiele innych. Pozwoliłam sobie sfotografować zawartość torby na akcesoria ("torby podróżnej" - gassaibukuro) Janusza. :)

Jak wszystkie sztuki w Japonii tak i w kyūdō bardzo liczy się forma. Wszystko jest równie ważne - nasza postawa, każdy ruch, najmniejszy gest ma swoje znaczenie. Przed wykonaniem strzału trzeba dopełnić szeregu formalność.

Liczy się harmonia ciała, umysłu i łuku - wszystkie te elementy muszą tworzyć jedność. Jak bardzo jest to trudne i ile wymaga czasu, mogliśmy się przekonać już dziś. Naszym pierwszym zadaniem była nauka "Jak wejść do dōjō (道場)" oraz "Jak usiąść w pozycji kiza (跪座)". Bolało. :) Kolejnym krokiem była nauka odpowiedniej postawy z użyciem gomuyumi (ゴム弓), czyli symulatora łuku, oraz pierwsze próby naciągania cięciwy i strzału. Na sucho, bez użycia strzał. Na całe szczęście. :)

A na koniec filmik o kyūdō produkcji Empty Mind Film, o których już wspominałam niedawno.

Z tego miejsca chcieliśmy jeszcze raz podziękować Januszowi oraz całemu Wrocławskiemu Stowarzyszeniu Kyūdō za możliwość wzięcia udziału w treningu. W planach podejście drugie. :)

bento 2.

2011-12-08T11:28:00.000+01:00

Znowu mnie jakoś wzięło do kuchni i zrobiłam drugie w swoim życiu bento. Muszę poszukać jakiś inspiracji, bo mam ograniczoną liczbę foremek i jakieś takie bidne mi się te benta wydają. :) Kolejne postaram się też zrobić już w moim nowym pudełku. Dwupoziomowym. :)

Jak widać na podpisanym niżej obrazku, z ekstrawagancji mamy rybki z jajek oraz ośmiorniczkę z parówki. Poza tym makaron z ajwarem, pomidorki oraz sos sojowy. Prosto.

Jak patrzę na tę ośmiorniczkę, to widzę ten jej drwiący uśmiech. Pewnie drwi z moich umiejętności kulinarnych. :) Ale zawsze chciałam spróbować taką zrobić. I wyszło jak wyszło, L. trochę pomógł i jest. Nie obyło się bez podglądnięcia procesu produkcji w sieci. :)

Myślę, że z każdym kolejnym bento będzie lepiej. I ciekawiej. Cierpliwości i chęci wystarczy mi jeszcze na jakieś siedem razy. A potem się zobaczy. :)

Kanransai.

2011-12-07T14:12:00.000+01:00

Bedąc w Kioto przypadkiem trafiliśmy na wystawę prac Kanransai'a, artysty tworzącego drzeworyty. W jednym z budynków na terenie buddyjskiej Tōji podziwialiśmy wizerunki smoków, niezliczone twarze Buddy i bogini Kannon oraz wielu uśmiechniętych Jizō. Zachwyciły mnie prace Kanransai'a, uduchowione i wzniosłe, a jednocześnie tak przystępne i... milusie. :)

Każdy drzeworyt robiony jest ręcznie. Na stronie podejrzeć można krok po krok ich produkcję.

Na wystawie obejrzeć można było między innymi projekt kalendarza nieco różniącego się od tych, które znamy na co dzień, ponieważ nie składa się on z dwunastu miesięcy, ale z dni, które można przypisać do każdego z miesięcy. Jest to kalendarz dziękczynny, tzn. każdy dzień poświecony jest podziękowaniu za coś, np. możemy dziękować za dobrych sąsiadów, za posiłek czy uśmiech.

Zabawna historia zdarzyła się, gdy chciałam sfotografować okładkę kalendarza. Ogólnie rzecz biorąc w świątyni obowiązywał zakaz używania aparatów, więc nieśmiało zapytałam pomocnika świątynnego, czy mogę zrobić zdjęcie. Ten z bardzo poważną miną odpowiedizał, że owszem, ale... muszę założyć (i tu nastapił krótki opis w języku japonskim, którego nie zrozumiałam) to. "To" okazało się być specjalną czerwoną opaską pokrytą znakami kanji. Mając ja na ramieniu miałam pozowolenie świątyni/pomocnika/bóstw?, aby zrobić zdjęcie.

A na koniec moja ulubiona seria z Jizō. Tylko kilka, ale zapewniam, że wszystkie są boskie. :)

おやすみじぞう

いただきます・ごちそうさま

にっこりじぞう

おてんきじぞう

めいそうじぞう

Empty Mind Films

2011-12-05T11:34:00.000+01:00

Przypadkowo odkryte filmy, nie tylko o Japonii. L. wygrzebał się trailer do The Art of Japanese Sword. I oboje sie zachwyciliśmy.

Inne produkcje także są godne polecenia, np. A Boy In China czy Talking with Buddha. Najnowszy film opowiada o corocznym wydarzeniu poświęconym sztukom walki Meiji Jingu Enbu, które odbywa się 3 listopada w ramach Dnia Kultury. W tym roku wybraliśmy Jidai Matsuri mający miejsce tego samego dnia. Nastepnym razem postawimy jednak na Meiji Jingu Enbu. :)

Więcej na oficjalnej stronie. Polecam!

Coraz bliżej święta, coraz bliżej święta...!

2011-12-04T15:48:00.001+01:00

W Japonii już od dawna czuć Gwiazdkę. :) Jak tylko kończy się Halloween, wszędzie pojawiają się choinki, Mikołajki etc. (I u nas przygotowania do Świąt zaczynają się z roku na rok jakby szybciej...) W listopadzie ulice nie były jeszcze udekorowane, w Tokio dopiero zaczynali, ale w domach towarowych można było poczuć już magię Świąt. Sami zobaczcie.

Są i słynne kurisumasu keeki.

Nie może także zabraknąć kalendarzy adwentowych. :)

W sklepie z klockami LEGO także świąteczny nastrój.

A to gdzieś w Tokio. W sumie jedyna choinka na świeżym powietrzu, jaką udało nam się zobaczyć.

Trochę dziwne było dla nas to wszystko, kiedy temperatura w środku dnia nadal była niemal letnia, a w Starbucks'ie już częstowano kawą Christmas flavour. I tylko gorącą, bo przecież już listopad. :)

omikuji.

2011-11-30T18:47:00.001+01:00

W związku z tym, że dziś Andrzejki, wróżby czas zacząć. :) W Japonii tzw. omikuji (おみくじ) są bardzo popularne, także wśród turystów. Za niewielką opłatą, często 100 jenów, losujemy, co przyniesie nam los. Na zwiniętym w rulonik papierku odczytujemy, zwykle zapis jest jedynie w języku japońskim..., czy będziemy mieć wielkie szczęście, ogromnego pecha, czy też coś pomiędzy jednym a drugim. :)

Tradycyjnie omikuji losuje się z drewnianych pojemników. Na terenach niektórych świątyń zdarzają się także automaty z wróżbami. A w Nikkō można kupić omikuji z wizerunkiem słynnych trzech małpek.

Co potem zrobić z takim papierkiem? Jeśli wróżba jest niepomyślna, najlepiej zostawić ją na terenie świątyni (w specjalnie przeznaczonym do tego miejscu, zwykle jest to swego rodzaju stojak lub drzewo). Dobre wróżby można albo zabrać ze sobą, albo także pozostawić w świątyni, aby wzmocnić ich działanie. Zawsze mnie zastanawiało, gdzie potem trafiają omikuji. Przecież każdego dnia mnóstwo ludzi zostawia je na terenie świątyń. I zagadka się rozwiązała - przychodzi specjalny pan i zabiera omikuji, które co jakiś czas są spalane.

Jeśli trafimy do Chinatown w Yokohamie, możemy kupić sobie ciasteczko z wróżbą albo udać się do jednej z dwóch świątyń i powróżyć sobie w chińskim stylu. :) Tak naprawdę można to zrobić nawet nie wychodząc z domu. Tutaj.

Życzę samych pomyślnych omikuji. :)

Complaints Choir of Tokyo

2011-11-26T18:04:00.000+01:00

Żeby nie było, że Japończycy to najlepszy naród świata. Też narzekają. ;) Przed Wami Complaints Choir of Tokyo.

bento 1.

2011-11-25T10:01:00.002+01:00

W końcu zebrałam się w sobie i zrobiłam pierwsze w swoim życiu bento. Japanese style bento. :) I wyszło tak:

Zdjęcia są nieco kiepskiej jakości, bo robione głuptakiem - lustrzanka gdzieś się chwilowo zapodziała... I już spieszę wyjaśnić,co i jak z tym bento. Obiecałam. :)

Ryż, japoński rzecz jasna :), został ugotowany i zmieszany z posypką, tzw. furikake. Taka oto:

W związku z tym, że przywiozłam z Japonii trochę utensyliów do robienia bento w japońskim stylu postanowiłam, oczywiście, część z nich wypróbować. Różnego rodzaju chorągiewki, wykałaczki, pojemniki na sosy itp. zdarzają się często. Osobna sprawa są pojemniki na gotowane jajka, takie jak ten:

Niestety, już takiego nie kupiłam. Ale za to jestem w posiadaniu foremek do jajek:

Jak to działa? Najpierw gotujemy jajko, które musi być odpowiedniej wielkości. Jakiej? Nie wiem, wybieram na oko. :) Następnie takie ugotowane i obrane jajko wkładamy do foremki i zanurzamy w gorącej wodzie na dziesięć minut. I mamy na przykład króliczą głowę. :)

I filmik w tym temacie. Są nawet te same foremki. :)

Nieodzownym elementem bento jest także sztuczna trawa. :) Dodawana jest nawet do bento kupowanych w sklepach, na podróż, do zestawów na wynos.

To tylko niektóre "bentowe zabawki". Jest ich mnóstwo, w różnych kształtach, kolorach, cenach. Wiele można znaleźć w sklepach "za 100 jenów" i domach towarowych.

No to teraz będziemy już nie tylko blogować, ale i bentować! :)

photo of the day.

2011-11-23T08:32:00.000+01:00

Jakiś czas temu, niewiele myśląc nad tym :), wysłałam jedno z moich zdjęć z tegoroczonego wyjazdu do Metropolis Magazine, tokijskiego tygodnika. Padło na OK Samurai'a, którego udało mi się uchwycić podczas Jidai Matsuri w Asakusie. I ku mojemu małemu zdziwieniu i ogromnej uciesze, postanowili je umieścić na swojej stronie w dziale Photo of the Day. Na każde zdjęcie można głosować, a to, które otrzyma najlepsza ocenę zbiorczą, publikowane jest w papierowym wydaniu Metropolis Magazine. Więc, jeśli OK Samurai przypadł Wam do gustu, śmiało proszę klikać i głosować. :)

Yoko Tanji.

2011-11-22T10:15:00.000+01:00

Kolejne przypadkowe odkrycie w sieci. Yoko Tanji to japońska ilustratorka. Zachwyciły mnie jej prace. Polecam więc galerię na oficjalnej stronie artystki.

G&B, czyli Glit&Brillia

2011-11-19T09:35:00.001+01:00

Jakiś czas temu, głównie zainspirowana poczynaniami A. w tej dziedzinie, powrócił do mnie temat bento. Już przed wyjazdem w planach miałam odwiedzenie kilku miejsc bento i po sprawdzeniu na miejscu mogę polecić w Tokio dwa duże sklepy, które mają spory asortyment - Tokyu Hands oraz Loft. Bardzo dużo bento-rzeczy znaleźć można również w sklepach "za 100 jenów", czyli hyakuenshoppu. Tam na dobre rozgościła się japońska marka Glit&Brillia.

Hasło przewodnie firmy to chyba niezły Engrish:

"A TASTE THAT MAKES SENSE COMES FROM
A PRODUCTION PROCESS THAT MAKES SENSE."

Asortyment G&B zamyka się w czterech kolorach i podstawowych przedmiotach takich jak pudełka do bento, torebki, kubki, sztućce czy butelki na napoje. Swoje bento box wypatrzyłam w Loft, ale o tym następnym razem, jednak z G&B wybrałam dwie torebki - całkiem fajne, a cena dużo, dużo niższa w porównaniu z innymi sklepami. :) Polecam!

Shirasagi-no-mai

2011-11-17T09:54:00.001+01:00

Obiecałam, że wrócę do Jidai Matsuri. Zaczynam od Shirasagi-no-mai (白鷺の舞), czyli "tańca białych czapli", który odbywa się w tokijskiej dzielnicy Asakusa, a konkretniej na terenie świątyni Sensō-ji dwa razy w roku (w kwietniu i listopadzie). Jest integralną częścią Jidai Matsuri mającego miejsce 3 listopada. To taniec niewinności i czystości torujący drogę duchom do drugiego świata.

Białe ptaki, w szczególności czaple i żurawie, uważane były za boskie stworzenia, które zapoczątkowały uprawę ryżu przynosząc ziarna z odległych krain. Tradycja Shirasagi-no-mai ma ponad tysiąc lat i wywodzi się z Gion Matsuri świątyni Yasaka w Kioto. Niezmiennie tancerki przebrane za białe czaple wzbudzają zachwyt, a muzyka zagłuszana jest szumem aparatów fotograficznych.

Przepiękne kostiumy, pomalowane twarze. Nie można było oderwać wzorku. :)

A na koniec filmik. Co prawda nie naszego autorstwa, ale jest. :)

Więcej o Shirasagi-no-mai tutaj. Polecam!

nius.

2011-11-16T07:11:00.004+01:00

W dziale fotografie pojawiło się kilka zdjęć z tegorocznego wyjazdu. Jak będzie widać, bardziej skupiam się na detalach, a domeną L. jest raczej the Big Picture. Może i jego zdjęcia się pojawią - na razie głównie goszczą na blogu. Fotografie nie są przerabiane w żaden sposób. Nie znam się na tym i nie mam na to czasu. :) Stopniowo będzie ich więcej i mam nadzieję, że się spodobają. Choć trochę. Enjoy!

Satoko Fuji MA-DO

2011-11-16T06:25:00.001+01:00

Już dziś w klubie Firlej wystąpi Satoko Fujii ze swoim projektem MA-DO. Połączenie jazzu, tradycyjnej muzyki japońskiej oraz muzyki współczesnej tworzy unikatowy spektakl. Polecam!

kairo.

2011-11-15T10:12:00.000+01:00

Zima za pasem, za oknem zimno. A jeszcze niedawno będąc w Tokio miało się 16 stopni. Ech. :) Zima jest złem koniecznym, chociaż ja w sumie lubię :), i trzeba się do niej przygotować. W Japonii na mroźne dni poleca się kairo (カイロ / 懐炉), tukaisute kairo (使い捨てカイロ), czy też hokkairo (ホッカイロ) lub hokaron firmy Lotte. Generalnie chodzi o jednorazowe ogrzewacze na zimne dni. Wiadomo, w domu (chociaż może nie japońskim) jest w miarę ciepło, ale gdy wychodzimy na zewnątrz nie można bez końca ogrzewać się kubkiem kawy w dłoniach. Stąd pomysł na kairo.

Instrukcja obsługi jest bardzo prosta: wstrząsnąć i włożyć tam (lub przykleić), gdzie jest nam zimno. :) Najczęściej chodzi o dłonie, plecy, stopy - żeby nie było głupich domysłów. Dzięki reakcji chemicznej, której nawet nie próbuję zrozumieć, kairo zaczyna wytwarzać ciepło - utrzymuje się do 12 godzin (spotkałam się również z informacjami, że ogrzewają przez 18 a nawet 20 godzin), więc można hulać do woli na śniegu przez cały dzień. :)

Różne rodzaje takich jednorazowych ogrzewaczy można podpatrzeć tutaj. Zawsze miałam słabość do tych z wizerunkiem koali, bo są takie kawaii. Więc jak tylko się na nie natknęłam, postanowiłam kupić jedną paczkę i przywieźć do Polski. Czemu na opakowaniu jest miś koala? No idea. Anybody? :)

Japończycy poszli jednak, jak zwykle, o krok dalej i oprócz tych jednorazowych rozgrzewaczy wymyślili takie, które nadają się do wielokrotnego użytku (stworzyła takie między innymi firma Sanyo). A przy tym świetnie wyglądają. A jak! :)

Czas na spacer! :)

azabu karinto.

2011-11-14T20:31:00.000+01:00

Jest taka dzielnica w Tokio, która kryje skarby. Skarby smakowe przeważnie. :) Azabu, a konkretniej Azabujūban, to małe kafejki z zieloną herbata, piekarnie, sklepy ze smakołykami dla piesioków oraz Azabu Karinto. Karinto (花林糖) to tradycyjne japońskie słodycze/snacki w postaci kruchych pałeczek o milionach smaków. Lepszego określenia nie znalazłam. :)

Wybór w wyżej wspomnianym sklepie jest olbrzymi, a opakowania kuszą wzorem i kolorem. Skusiliśmy się na dwa rodzaje karinto, oba matcha flavour. :)

Takich miejsc nam zdecydowanie w Polsce brakuje. Aby przywrócić choć na chwilę japoński smak otworzyliśmy dziś jedną z paczek. Prawie jak w Japonii. Prawie znowu robi jednak różnicę... :)

tokyo. kappa.

2011-11-11T12:39:00.001+01:00

Japoński folklor bogaty jest w różne dziwaczne stwory. Jednym z nich jest bardzo popularny kappa, czyli demon wodny. A że wodny, to oczywiście dzisiaj od rana leje jak z cebra. Mimo to kappa nas nie wystraszył i postanowiliśmy go znaleźć. :)

A jak wygląda kappa? Zielony, mniej więcej wzrostu kilkuletniego dziecka, z błonami między palcami i plaskatym dziobem. Czasami ma łuski i skorupę. A na głowie wodę (nie łysinę, jak można by stwierdzić), która jest źródłem jego mocy. Mimo niepozornego wyglądu, kappa jest bardzo silny. Generalnie piękny nie jest. :) Obecnie kappy przedstawiane są zwykle w kawaii sposób, uśmiechnięte i niemal słodkie, nigdy jednak nie uważano ich za przyjazne człowiekowi.

A dlaczego nie są przyjazne? Otóż człowiek, oprócz ogórka, jest ulubionym pożywieniem kappy. Stąd liczne przestrogi, żeby nie zbliżać się do zbiorników wodnych, nie kąpać się w jeziorach, rzekach, bo kappy czyhają. A jak już dostrzega ofiarę, to wciągają ją pod wodę, topią i zjadają. W całości lub swoje ulubione kąski. Co zrobić, gdy staniemy (zdążymy stanąć) oko w oko z kappą?

A gdzie w Tokio żyją kappy? Trzeba udać się do Shitamachi, czyli Dolnego Miasta w okolicach Asakusy i trafić na uliczkę Kappabashi. Bashi oznacza w języku japońskim "most". Obecnie nie ma po nim śladu, ale nazwa została.

Okoliczne sklepy, gównie z artykułami kuchennymi, pooblepiane są naklejkami z tymi demonami. Nie brak także maskotek, szyldów oraz innych ich wizerunków.

Na tej samej ulicy znajdziemy również złotego kappę.

A jeśli dobrze poszukać (nam to szukanie zajęło prawie cztery godziny...), to można zajrzeć także do świątyni Sōgenji, zwanej Kappa-dera, poświęconej właśnie tym demonom. Niestety, aby wejść do środka, trzeba wcześniej zrobić rezerwację. Mimo że błagalnym tonem i wzrokiem prosiliśmy o otwarcie, nie udało się. :(

W Kappa-dera zamiast pieniędzy ofiarowuje się ogórki. Popularne sushi-maki z ogórkiem to właśnie Kappa-maki. :)

Także w świątyni Suitengu wypatrzeć można kappę z malutkimi kappciątkami. :)

A na koniec, żeby nie było, że kappa taki straszny, japońska animacja mówiąca o tym, jak wychować malutkiego kappę, czyli Kappa no Kaikata. :) Tutaj nieoficjalna angielskojęzyczna strona, z której można także pobrać odcinki. A jeden na zachętę.

Kawaii ne!
Więcej informacji o kappach i więcj obrazków tutaj. Polecam!

kyoto. arashiyama.

2011-11-09T13:43:00.049+01:00

Lubię japońskie pociągi. Szybko, sprawnie i prawie zawsze na czas. Po Tokio pociągami poruszam się już niemal z zamkniętymi oczami. W Kioto jest zupełnie inaczej. Tutaj rządzą autobusy. :) Może wynika to z faktu, że po Kioto zawsze chodziłam pieszo i jeśli w ogóle, to poruszałam się jedynie pociągami linii JR Sagano i JR Nara. Nie mam pojęcia, jak jeżdżą inne linie. A metra w Kioto na oczy nie widziałam. Więc autobusy.

Autobus to jest takie coś, co z pozoru wymaga instrukcji obsługi, ale jak już się człowiek wprawi, to można poruszać się po mieście szybko i wygodnie. Najlepiej zaopatrzyć się z bilet jednodniowy za całe pięćset jenów i można hulać do woli. Głównie po turystycznej trasie. Dalsze rejony, jak Arashiyama, o której za chwilę więcej, są już poza strefą i trzeba płacić dodatkowo. Ale bez paniki wszystkie złote i srebrne pawilony na bilecie jednodniowym da się odwiedzić. :)

Autobusy są zwykle zielone. Wejście jest z tyłu pojazdu, wyjście z przodu przy kierowcy, aby ten czujnie sprawdził, czy zapłacimy lub pokażemy bilet jednodniowy na przykład. Taki day pass pozwala uniknąć zakłopotania, gdy nie wiemy, ile mamy zapłacić, gdzie rozmienić pieniądze, bo nie ma wydawania reszty, i innych tym podobnych problemów, które zwykle ma "gajdzina" w Japonii. :)

Na przystanku ułatwieniem jest to, że na bieżąco podawana jest informacja, gdzie jest autobus i kiedy będzie na danym przystanku. System nie jest może zgodny co do sekundy, jak w przypadku pociągów, ale i tak się sprawdza. Na drugim planie L. :)

A autobus od środka wygląda tak:

A pan kierowca wygląda tak. Z reguły. :)

Wszystkie przystanki są "na żądanie". Jeżeli chcemy wysiąść, naciskamy ten guzik:

A w związku z tym, że znane świątynie i inne miejsca w Kioto już kiedyś opisywałam, postanowiłam skupić się dziś na mim ulubionym rejonie, do którego bardzo chciałam wrócić i udało się. :) Arashiyama nie zawsze leży na turystycznym szlaku, bo jest nie do końca po drodze. Moim zdaniem warto jednak tutaj zajrzeć. To urokliwe miejsce, z tradycyjnymi sklepikami, rikszarzami i starszymi paniami w kimonach.

Znajduje się tutaj również świątynia Tenryū-ji wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Zachwycił mnie ogród. Szkoda, ze kolory liści były tak mało jesienne.

Jest i bambusowy gaik, przez który prowadzi ścieżka. Można ją pokonać pieszo lub rikszą. Jedno z moich ulubionych miejsc ever. :)

do you kyoto? yes, we do.

2011-11-08T15:15:00.001+01:00

Lubimy Kioto. Za to, że na każdym niemal kroku są pyszności z zielonej herbaty, czyli matcha (Dorotas! Czekolady wciąż szukamy...). Za to, że łatwo się tu poruszać pieszo, stopy może i mamy zdarte, ale jaka satysfakcja. :) Nie jest tak spieszno jak w Tokio. Poza tym częściej można spotkać tu gejsze lub maiko na żywo. I to te prawdziwe. :)

Doskonałą do tego okazją jest właśnie początek listopada, gdy odbywa się Gion Odori. Maiko urzekają swoim tańcem wszystkich chętnych, którzy są skłonni zapłacić kilka tysięcy jenów. My nie mamy na to ani czasu, ani funduszy. Niestety. :(

Można za to wybrać się do Pontochō oraz dzielnicy Gion właśnie, gdzie czasami uda nam się natknąć na przemykającą cichutko uliczkami gejszę lub maiko. Pontochō to nadal tradycyjna zabudowa i herbaciarnie, jednak nie jest już to ta sama uliczka, co kiedyś. W okolicy pełno barów oraz klubów dla panów if you know what I mean... Ale jedną gejszę udało nam się "ustrzelić" w biegu. Zaskoczyła nas. :)

Z kolei Gion to bardzo urokliwe miejsce pełne starych tradycyjnych sklepów oraz nowych oferujących "powrót do przyszłości". :) Niektóre swój asortyment czerpią z Chin, inne wytwarzają wszystko, co mają na sprzedaż, samodzielnie.

Można się także natknąć na różne dziwactwa, jak to miejsce na przykład z dość niewybrednymi tabliczkami ema.

Na koniec spaceru wieczorową porą udaliśmy się do starej znajomej, czyli świątyni Yasaka.

Kioto nocą jest urokliwe i dosyć ruchliwe. Pełne zapachów, smaków, głosów. Zdecydowanie w naszym rankingu japońskich miejsc plasuje się wyżej niż Tokio.

Takao-san, czyli góra zdobyta

2011-11-07T12:37:00.007+01:00

Po wczorajszej pogodzie barowej, dosłownie i w przenośni ;), rano przywitało nas piękne słońce i niebieskie niebo, więc postanowiliśmy udać się w góry. Temat posta jest nieco wyolbrzymiony, gdyż wspomnianą już góra, Taka-san, można by o tej porze roku zdobyć w klapkach. Jednak w Japonii wszędzie panują określone zasady, które w tym przypadku mówią, że góra to góra, jest niebezpiecznie, trzeba się ciepło ubrać, zaopatrzyć w zapas wody i prowiant oraz dzwoneczek ewentualnie radio przenośne - tak, jedno takie nas mijało po drodze zagłuszając ciszę i dzwoneczki). A po co dzwoneczki/radio? Żeby odstraszać niedźwiedzie. Fakt, żadnego nie widzieliśmy. :) Tutaj cały skrzętny opis, jak dobrze przygotować się do wejścia na szczyt. Polecam! :)

W każdym razie udało nam się pokonać Takao-san i wejść na szczyt.

Zrobiliśmy to in Japanese style, czyli kupiliśmy bilety na cable car (w ofercie jest także wyciąg krzesełkowy), który wywiózł nas dość wysoko. Co ciekawe zwierzątka są mile widziane, a do ich przewozu można nawet wypożyczyć sobie specjalne klatki.

Wjazd zajmuje 6 minut i w przeliczeniu na kilometry to najdroższa trasa w Japonii. Nawet bilety na shinkansen wychodziłyby taniej. :) Ale skoro można wjechać, to większość ludzi wjeżdża, żeby się zbytnio nie przemęczać. W końcu zdobywanie góry to ma być przyjemność, a nie ciężka praca. ;)

Naszym głównym celem była świątynia Yakuo-in oraz momiji, czyli japońskie klony, jednak na Takao-san chyba już po wszystkim (albo przed wszystkim), bo było głównie zielono, a nie czerwono i żółto. Świątynia powstała w VIII wieku i poświęcona jest Yakushi Nyorai, czyli "medycznemu Buddzie". :) Znajduje się na szlaku nr 1, którym dotarliśmy na szczyt.

Dla nas jednak ciekawsza była świątynia Tengu, czyli demonów zamieszkujących góry i będących posłańcami bóstw. Tengu mają długie nosy lub ptasie dzioby. Często przedstawiane są z wachlarzami, którymi mają odganiać pecha, a przyciągać szczęście. Innym jego atrybutem są żelazne sandały geta, dlatego w tej świątyni obok tradycyjnych tabliczek ema, są drewniane małe geta. Dlaczego żelazne? Dochodzenie trwa...

Jeśli chodzi o sam szczyt, to nic specjalnego - pełno posilających się Japończyków. I Fuji-san. Oczywiście za chmurami...

Postanowiliśmy wrócić szlakiem nr 4, żeby było jakoś inaczej. Po drodze mijaliśmy zasapanych Japończyków mówiących "Konnichiwa", więc grzecznie im odpowiadaliśmy. L. chyba kilku wystraszył. :) Poza tym był wiszący most i czarne tengu-dango na zakończenie udanej wyprawy.

Takao-san świetnie nadaje się na jednodniowy wypad poza Tokio. Jak tylko wysiądzie się na stacji czuć, że powietrze jest zupełnie inne. Poza tym szlaki są łatwe do przejścia - w większości to mocno utarte ścieżki, momentami wybetonowane i schody. Mnóstwo schodów, co chyba bardziej utrudniało wspinaczkę niż pomagało... W każdym razie można się i trochę spocić próbując "zdobyć" tę górę. Takao-san da się lubić. :)

tokyo.akibaaaaaaaaaaaa.

2011-11-06T09:53:00.000+01:00

Stało się. Znowu wylądowaliśmy w Akibie, czyli Akihabarze. Moim skromnym zdaniem to "królestwo" elektronicznych bogactw i kuso ubranych lolitek jest nieco przereklamowane, ale stało się. Gdyby nie ja, L. zostałby tu na zawsze. Może odnaleziono by go pod stertą Gundamów za jakieś milion lat. :)

W Akibie można kupić wszystko to, co otaku lubią najbardziej - komiksy, figurki, karty kolekcjonerskie, modele samolotów, samochodów, pociągów, wspomniane już Gundamy i miliony innych postaci, których nie jestem w stanie nawet nazwać. O półnagich i nagich dziewczynkach/kobietach nie wspominając...

Prawdziwi otaku jeżdżą takimi samochodami. ;)

A niedaleko Akiby jest śliczna świątynia Kanda Myojin. I tu kolejny raz pop kultura zderza się z tradycją - wotywne tabliczki ema z kawaii wizerunkami. I jak tu się skupić na modlitwie... ;)

Shichi-Go-San

2011-11-05T15:46:00.001+01:00

Shichi-Go-San (七五三, czyli "siedem, pięć, trzy") to swoisty rite de passage dla wszystkich dziewczynek, które mają trzy lub siedem lat i chłopców w wieku trzech i pięciu lat. A dlaczego akurat w tym wieku? Otóż liczby te uważane są za szczęśliwe według japońskiej numerologii. W Japonii Shichi-Go-San wypada piętnastego listopada, ale już wcześniej można natknąć się w świątyniach na maluchów. Wielu z nich w ten dzień po raz pierwszy ma na sobie tradycyjny strój. Są przepięknie ubrani, żeby nie powiedzieć "przebrani", i z wesołą zwykle minką chętnie pozują do zdjęć. Czasami nieśmiało zachęceni przez rodziców. :) Tradycja Shichi-Go-San sięga okresu Heian, ale jej forma zmieniła się od tamtego czasu, na przykład nie ma już zwyczaju, aby chłopcom w wieku trzech lat golić głowę. Poniżej kilka zdjęć. Kawaii! :)

nikkō.

2011-11-04T15:46:00.000+01:00

W związku z tym, że jak pada hasło "Nikkō", to większość wie, o co chodzi i ma przed oczami japoński barok niemalże, czyli świątynie ozdobione bez opamiętania, oraz czyli trzy małpki, postanowiłam pokazać coś innego, co, moim zdaniem, jest ciekawsze czasami niż oglądanie kolejnych zabytków, szczególnie, gdy widziało się je już nie raz i nie dwa nawet... :)

Można na przykład popróbować japońskiej wódki, czyli shōchū. Tutaj:

Podziwiać i kupić najprawdziwsze oryginalne ukiyo-e, czyli "obrazki z przepływającego świata". Także te dla dorosłych. ;)

Jak zgłodniejemy, wyśmienicie ugości nas bardzo znana (i polecana nawet przez przewodniki spod znaku Lonely Planet, o czym informuje tabliczka przy wejściu) restauracja serwująca między innymi yakitori - Hippari Dako. Jedzenie wyśmienite, a obsługa bardzo sympatyczna i znająca chyba każdy kraj na świecie, o czym świadczyć może z milion karteczek, wycinków, wizytówek, biletów, zdjęć itp. zostawionych przez gości na wszystkich ścianach restauracji. To dość "gajdzińskie" miejsce. :)

A na koniec możemy sobie sprawić smoka. W jedyne piętnaście minut mistrz sztuki władania pędzlem wyczaruje na papierze bestię w jakich tylko wymarzycie sobie kolorach.

A te wszystkie atrakcje w drodze do świątyń. Nie warto więc wsiadać od razu w autobus przy stacji, tylko trochę się przejść (taki spacerek zajmuje około pół godziny - nie licząc czasu spędzonego na wgapianiu się w wystawy itp.). My pokonaliśmy tę trasę dzisiaj cztery razy, więc jest do zrobienia. :) Polecam!

tokyo. jidai matsuri.

2011-11-03T22:52:00.003+01:00

Dzisiejszy plan dnia został niemal całkowicie zdominowany przez Jidai Matsuri. Festiwal ten odbywający się każdego roku w świątyni Sensō-ji. w Asakusie przyciąga bardzo dużo ludzi. W tym roku przyciągnął także trzech gaijin-ów. :) Jidai Matsuri to przede wszystkim parada, podczas której w wielkim skrócie oglądamy między innymi kilka scen z historii Japonii. Mamy więc samurajów, gejsze, białe demony i Japończyków ubranych trochę po europejsku. :) Paradzie towarzysza i inne wydarzenia, między innymi Shirasagi-no-mai, czyli "taniec białych czapli". Mnie ten moment Jidai Matsuri podobał się najbardziej.

Więcej informacji tutaj, a ja mogę obiecać, że napiszę jeszcze o Jidai Matsuri i wrzucę kilka zdjęć. Tym czasem zapraszam do zapoznania się z relacją kubali, który dzielnie nam towarzyszył podczas matsuri i potem również do późnych godzin nocnych. Teraz czas na Nikkō...

tokyo.

2011-11-02T15:09:00.000+01:00

Jeden dzień, a milion wrażeń. Ale od początku. :)

Po pierwsze, jeśli ktoś chce przemieszczać się po Tokio metrem, polecam bilety jednodniowe, bo wychodzi dużo taniej. Ale trzeba pamiętać, że w Tokio jest kilka "firm metrowych", a każda wydaje inne bilety. Najbardziej rozbudowaną sieć ma Tokyo Metro, więc najwygodniej jest ustalić sobie trasę w obrębie tych linii. A mapka metra wygląda tak:

Mimo wszystko metro jest proste w obsłudze. :) A gdzie udało nam się dotrzeć dziś? Byliśmy w wielu miejscach. Zobaczyliśmy między innymi świątynie buddyjską Baisouin, która swym wyglądem daleko odbiega od naszych wyobrażeń o japońskich świątyniach. Specjalnie dla nas otwarty na chwil kilka kościół ewangelicki w Harajuku zaprojektowany przez architektów z Ciel Rouge. A nawet jedyny w Tokio meczet, który podobna jest jednym z najpiękniejszych na świecie. O tych wszystkich miejscach może jeszcze kiedyś więcej napiszę. :)

Przez przypadek trafiliśmy również na Reisai (ceremonia upamiętniająca urodziny Cesarza )w ramach Aki no TaiMeijisai, czyli Jesiennego Festiwalu Meiji-jingu.

W ramach festiwalu dzieje się bardzo wiele ciekawych rzeczy, między innymi pokazy sztuk walki, łucznictwa, tańców japońskich, wystawy chryzantem i ikebana. Dziś udało nam się zobaczyć tradycyjny taniec japoński w wykonaniu najprawdziwszej gejszy. Na wszystkich obecnych zrobił on ogromne wrażenie. A gejsza jeszcze większe. :)

Poza tym dziś wypada pierwszy z trzech dni Tori no Ichi Matsuri (kolejne dni w tym roku to 14 i 26 listopada). Już od czasów Edo świętuje się Dzień Koguta, kiedy to można modlitwą w świątyniach wyprosić większe zyski i "lepsze czasy" dla swojego biznesu.

My wybraliśmy się do małej Ootori Jinja w Meguro.

W kilku świątyniach w Tokio można zatem zakupić dziś kumade, czyli "niedźwiedzią łapę", którą możemy zagrabiać sobie pieniądze, szczęście i inne dobrodziejstwa. To popularny talizman wśród przedsiębiorców, którzy co roku kupują nowe kumade, aby zapewnić sobie coraz większe zyski. Kumade może być bardzo bogato zdobione i mają różną wielkość. Głównie widnieją na niej motywy odnoszące się do szczęścia i pieniędzy. Czasami spotkać się można z bardzo uwspółcześnionymi wersjami, na przykład z kotkami. :)

Więcej o festiwalu tutaj i tutaj.

W drodze wskoczyliśmy na chwile do Azabu-juban po sławne i pyszne taiyaki, na które nieustannie polował detektyw z j-doramy Shinzamono, o której już kiedyś pisałam. Nam się udało zakupić taiyaki w nie w byle jakim miejscu, bo w Naniwa Souhonten, gdzie zaczęto je wytwarzać i sprzedawać po raz pierwszy w 1909 roku. Cieplutkie z nadzieniem z azuki, czyli słodkiej czerwonej fasoli. Pycha! :) Więcej informacji między innymi tutaj.

A poza tym w Tokio już niemal świątecznie. Co prawda nie ma jeszcze dekoracji, ale na przykład w Starbucks już cały asortyment ma świąteczną oprawę. :) Coraz bliżej święta, coraz bliżej święta... Nieważne, że na dworze 25 stopni ciepła - gorąca kawa i szalik to mus. A z głośników płynie White Christmas...

Ho, ho ho...! ;)

yokohama.

2011-11-01T17:08:00.001+01:00

Wybraliśmy się dziś odwiedzić rodzinkę Yamazak-ich. :) K&K&O&K&A pozdrawiamy!!! I dziękujemy za gościnę, pyszne karē raisu (カレーライス) i proszek. :) A że rodzinka mieszka nieopodal Yokohamy, to postanowiliśmy połączyć jedno z drugim.

Na pierwszy ogień poszła świątynia Shomyoji. Oj, ciężko się było do niej dostać, ale z pomocą starszej pani z koban-u (tak, policja w Japonii służy głównie jako informacja turystyczna), i jej magicznie wyczarowanej spod lady mapki dotarliśmy. :) Cudowne miejsce. Sielankowe, ciężko nam było stamtąd ruszyć dalej.

Następnym przystankiem było Chinatown, które uwielbiamy. Głównie za cudowne smaki między innymi nikuman-ów, czyli buł na parze z nadzieniem mięsnym lub słodkim, jak poniższy nikuman pandowy.

Generalnie pandy (i wróżbici wszelakiej maści) są znakiem firmowym Chinatown, o czym wspominałam już przy poprzednim pobycie w Japonii tutaj. Ale kilka zdjęć nie zawadzi. Kawaii. :)

A na koniec kilka zdjęć Yokohamy by night. :)

p.s.Internet w naszym miejscu pomieszkiwania w Tokio jest gorzej niż straszny, więc ciężko jest nam się komunikować ze światem zewnętrznym. Stąd i relacje na blogu krótkie i mało treściwe... Prosimy o cierpliwość. Ale za to komórka L. działa. :)

tokyo! again!

2011-10-31T14:26:00.001+01:00

Już jesteśmy. Nawet jakiś czas. :) Po baaardzo długiej podróży na lotnisku oszczędzono nam formalności, ale zdjęcie i tak musiało być zrobione, a odciski palców pobrane. :) Lot był spokojny, rosyjskie linie dały radę, a i lotnisko w Moskwie nie takie straszne, jak je malują. Udało nam się wypatrzeć Fuji - zdjęcie powyżej, trochę kiepskiej jakości, ale tylko takie udało nam się zrobić przez okno samolotu. Tak jak przed trzema laty i tym razem spotkaliśmy na swej drodze ciekawą osobę - Janusza, który jest pasjonatem kyūdō, czyli łucznictwa japońskiego (dla zainteresowanych tematem strona). Matane Janusz-san! :)

Wieczór upłynął nam na spacerowaniu po Asakusie, gdzie mieści się nasz hostel, oraz na zajadaniu się pysznościami, jak takoyaki czy dango. :) Nie omieszkaliśmy rzucić okiem na "złotą kupę", czyli dzieło Starcka zdobiące budynek browaru Asahi (przez miejscowych nazywany jest także unko-biru, うんこビル, czyli "kupkowy budynek") oraz Sky Tree, wieżę, która góruje nad całą Asakusą.

Sky Tree

Browary Asahi ze słyną "złotą pianką".

Zahaczyliśmy także o nasza ulubioną Yoshinoyę. Może i dania mało wyszukane - micha ryżu z mięsiwem - ale smakuje wybornie. I cena bardzo przystępna, a najeść się można. L. potwierdza. :)

A teraz Drodzy czytelnicy, Przyjaciele i Bliscy idziemy w kimono. :D

nimotsu 荷物

2011-10-29T23:31:00.001+02:00

I znowu jesteśmy w stolicy. :) Cały bagaż nadal z nami. A bagaż gaijina wybierającego się za ocean wygląda tak:

I jak przed rokiem noc przed wylotem spędzamy w towarzystwie. Kotów. :) Jeszcze tylko krótki lot, przesiadka w Moskwie i dłuższy lot i w końcu postawimy stopy dwie na japońskiej ziemi. Hej Przygodo! Że aż zacytuję D. :) Matane!

p.s. kubala, jak się dobrze przyjrzeć, to znajdziesz nawet swojego nowego animowanego przyjaciela... :)

song na dziś #28

2011-10-27T08:17:00.001+02:00

Tokyo, I’m on My Way!
In my brand new auto, it’s not so far away

Tokyo, I’m on My Way!
I’m going to be in love!

Tokyo, I’m on My Way!
In my brand new auto, it’s not so far away

Tokyo, I’m on My Way!
I’m going to be in love!

We’re racing down the highway,
That’s always on our mind

We’re thinking about tomorrow,
And going back in time

Our final destination is really so sublime,
It’s home!

Our hands are out the window,
The miles are counting down

Just waiting for the moment,
When we get back in town

We’ll meet up with our friends and we’ll turn it upside down,
It’s home!

Tokyo, I’m on My Way!
In my brand new auto, it’s not so far away

Tokyo, I’m on My Way!
I’m going to be in love!

Tokyo, I’m on My Way!
In my brand new auto, it’s not so far away

Tokyo, I’m on My Way!
I’m going to be in love!

We kick it with our friends,
And we scare our enemies

We’re laughing at the world,
Just like Thelma and Louise

The ones that cross our paths,
Well we’ll bring them to their knees Yeah so

No more sorrow now it’s on for me and you

We’re together now,
We’ll always make it through

All our cares are gone when we get back again,
Oh Yeah

Tokyo, I’m on My Way!
In my brand new auto, it’s not so far away

Tokyo, I’m on My Way!
I’m going to be in love!

Tokyo, I’m on My Way!
In my brand new auto, it’s not so far away

Tokyo, I’m on My Way!
I’m going to be in love!

Tokyo, I’m on My Way!
In my brand new auto, it’s not so far away

Tokyo, I’m on My Way!
I’m going to be in love!

I’m going to be in love!

polskie kōyō

2011-10-23T18:14:00.001+02:00

W związku z tym, że wylot już za 7 dni (!!!), postanowiliśmy oswoić się z klimatem i poszukać japońskiej jesieni we wrocławskim ogrodzie. Wybraliśmy się na kōyō, czyli podziwianie mieniących się różnymi kolorami liści. Jak możemy przeczytać na stronie Lonely Planet: "kōyō is to autumn what cherry blossoms are to spring in Japan". I wszystko jasne - takie jesienne hanami, czyli kolejna okazja, aby nacieszyć się przyrodą w gronie przyjaciół oraz pretekst, aby wyjść z domu i zjeść (wypić pewnie też) coś dobrego pod drzewem. :) I żeby nie było, że sprawa jest niepoważna, tak, jak w przypadku kwitnących wiśni, mamy do czynienia z raportami (do podejrzenia między innymi tutaj) - jak i gdzie się mieni najbardziej. A podobno najlepiej pojechać między innymi do Nikko czy wspiąć się na górę Takao, co też mamy w planach uczynić. :)

Ogród prezentuje się pięknie jesienią. Trochę zabrakło nam słońca, ale za to były domowe wypieki (dzięki P.!) i inari-zushi. :) Polecam wybrać się z samego rana - cisza i spokój. Brakowało tylko pluskających się rybek i gorącej zielonej herbaty. Ogród można odwiedzać do końca października. Choć, jak głosi legenda, niektórym udało się tu zajrzeć i zimą... ;)

Więcej informacji na stronie Ogrodu Japońskiego.

Dzień Japoński w Muzeum Narodowym

2011-10-21T19:21:00.000+02:00

Już jutro we wrocławskim Muzeum Narodowym będzie można przybliżyć sobie japońską kulturę. W programie:

godz.12.00 − Mini kurs języka japońskiego - prowadzi Hajime Watanabe

godz.13.00 − Japońska estetyka złota - po wystawie „Złota Japonia” oprowadza Dorota Róż-Mielecka

godz.14.00 − Jesienna ceremonia picia herbaty - zabawa dla dzieci, prowadzi Sławomir Ortyl (zbiórka przed kawiarnią, zapisy tel.: 71 372 51 48)

godz.15.00 − Wykład na temat teatru nō oraz pokaz tańców w wykonaniu Yōko Fujii Karpoluk i Jakuba Karpoluka

Laurie Simmons and Love Dolls

2011-10-20T08:35:00.000+02:00

Laurie Simmons w jednym ze swoich fotograficznych projektów postanowiła przyjrzeć się bliżej niecodziennemu raczej zjawisku jakim sa japońskie Love Dolls. To jeden z tych aspektów japońskiej (pop?) kultury, który może budzić kontrowersje, chociaż z moich obserwacji wynika, że częściej chyba jednak wzbudza zainteresowanie albo śmiech. Japońskie Love Dolls, czy "plastikowe panie do towarzystwa", które się kupuje, wypożycza, można z nimi nawet wziąć ślub, a na koniec wyprawić im pogrzeb.

Laurie Simmons pokazała Love Dolls w całkiem zwyczajnej oprawie, jednak fakt, że modelki są z plastiku, a ich przeznaczenie jest takie, a nie inne, sprawia, że całość wcale już taka zwykła nie jest. Mnie spodobały się zdjęcia Love Doll jako gejszy. Stylizację robiła Hiromi Asai, o której pisałam już na blogu jakiś czas temu.

A że w temacie, to jeszcze taka informacja - powstał także film Air Doll o lalce, która ożywa, odnajduje prawdziwą miłość, a następnie uchodzi z niej powietrze...

Cały fotograficzny projekt Laurie Simmons do obejrzenia tutaj. A dla zainteresownaych tematem kilka artykułów: tutaj, tutaj i tutaj.

dangoooooooooooooo.

2011-10-18T17:16:00.004+02:00

L. zrobił mi dziś niemałą niespodziankę. :) Wchodzę do domu, a tam dango! :) Krótko mówiąc kulki z mąki ryżowej w słodkawym sosie. Istnieje wiele rodzajów dango, na przykład botchan-dango (trójkolorowe). Mnie chyba jednak najbardziej smakuje takie "zwykłe" dango sprzedawane w każdym sklepie i na każdym niemal rogu za 105 jenów. :) Ostatnim razem będąc w Tokio miałam nawet swój ulubiony sklepik, gdzie każdego wieczora po dniu pełnym wrażeń kupowałam je od Kowalskiego-sana.

Już od jakiegoś czasu miałam ochotę spróbować domowych dango. Niektórzy znajomi również próbowali - jednym wyszło bardziej innym mniej, ale liczą się chęci. :) L. wyszło w miarę dobrze, jak na pierwszy raz. Sos sie trochę za bardzo skrystalizował (mirin jednak jest potrzebny, a nie jego substytut w postaci białego wina), poza tym w przepisie wyraźnie napisano, że tofu powinno byc jak najbardziej jedwabiste, a my mieliśmy tylko zwykłe. Więc wyszło, jak wyszło - dla mnie było zjadliwe i przypominało japoński smak. Nastepnym razem będzie lepiej. :)

A przepis zaczerpnięty z tej strony. Smacznego!

I jeszcze coś muzycznego w tym temacie. :)

"Hana yori dango!" (花より団子) :)

Tu i teraz. Opowieści z Japonii

2011-10-16T09:50:00.000+02:00

Jeszcze do 1 grudnia można w Muzuem Ziemi Kłodzkiej oglądać wystawę autorstwa Małgorzaty Olejniczak, właścicielki pensjonatu Terra Sudeta (do którego w końcu zamierzam kiedyś dotrzeć). Wszystkie eksponaty pochodzą z prywatnych zbiorów p.Olejniczak, która od lat zafascynowana jest Japonią i oraganizuje między innymi cykliczne spotkania Planeta Azja oraz przybliża Kraj Kwitnącej Wiśni swoim gościom oferując specjały kuchni japońskiej. Wystawa ma także służyć temu celowi - odkryć trochę przed nami ten tejemniczy świat. :)

Już na dziedzińcu Muzeum dostrzec można mały japoński akcent w postaci kamiennej latarenki. :)

Nastepnie możemy podejrzeć tradycjne japońskie wnętrza.

Kontemplować cztery pory roku.

Podziwiać przepiekne pasy obi

oraz ślubne kimona.

Przyjrzeć się bliżej tradycyjnemu obuwiu

oraz zajrzeć w świat gejsz (szkoda, że akurat peruka była w renowacji...).

Na koniec pozostaje świat ceremonii herbacianej, gdzie podziwiać można tradycyjne untensylia

oraz japońskie słodycze.

Więcej na stronie Muzeum. Polecam!

słowa #4

2011-10-15T07:56:00.002+02:00

"Gdy mówię, że mija dwadzieścia sześć lat, odkąd zamieszkałam w Japonii, ludzie pytają, dlaczego wybrałam właśnie ten kraj. Sprawiły to pasja i potrzeba. W Japonii czuję się swobodnie, codziennie rano odczuwam radość na myśl o nowych odkryciach."

(Cyt. za: Dominique Loreau, Sztuka prostoty, Warszawa 2009, s.11.)

plakaty w metrze

2011-10-12T19:20:00.001+02:00

Od wielu już lat każdego roku w tokijskim metrze pojawiają się plakaty dotyczące swoistego savoir vivre'u oraz bezpieczeństwa, zagubionych parasolek, wypadków na torach itp. Każda taka kampania ma swoje hasło przewodnie, design i bohaterów. Temat ten poruszyła już jakiś czas temu M. z Matsumi. Mnie najbardziej wbiły się w pamięć plakaty z serii Do it at home. Mała próbka:

Temat plakatów w metrze poruszył także ostatnio autor bloga Pinktentacle.com, na który co jakiś czas zaglądam. Niemal za każdym razem się zachwycam. Nie wiem skąd autor wynajduje takie rzeczy jak te plakaty z metra traktujące między innymi o zasadach dobrego zachowania. Wiele z nich nawiązuje do kultury Zachodu. Poniżej kila przykładów, naprawdę vintage. :)

Clearly show your train pass (September 1976)

Three annoying train monsters (October 1982)

Coughing on the platform (January 1979)

When the bell chimes, it's too late (April 1977)

Shimatta (March 1977)

Nie wiem, czy na Japończykach takie plakaty robią wrażenie, ale wiele osób wydaje się je respektować. Zdarzało mi się widzieć malujące się w metrze nastolatki, ale nigdy nikt nie słuchał głośno muzyki czy opowiadał historię swojego życia tak, aby każdy, nawet ten, kto nie chce, musiał jej słuchać, jak to często bywa u nas... Generalnie mnie w tokijskim metrze udawało się złapać kilka chwil oddechu albo nawet się zdrzemnąć. Choć to już nie należy do dobrego tonu - patrz "śpiący potwór z metra". :)

I jeszcze kilka plakatów z tego roku. Nie mogłam się powstrzymać. :) Gdyby ktoś chciał podejrzeć plakaty także i z innych lat, zapraszam na tę stronę.

The World of Seiichi Hayashi

2011-10-09T08:59:00.000+02:00

K. mnie ostatnio pyta, czy znam jeszcze jakiś takich fajnych jak Shinzi Katoh japońskich artystów. Hmmm, może aż takich to nie :), ale przypomniało mi się, jak kupowałam w Japonii zeszyty na lekcje japońskiego. Mam je do dziś, więc zerknęłam. I odkryłam na nowo, że jest też Seiichi Hayashi. Również ilustrator i desinger oraz twórca animacji i mangaka (autor fenomenalnej Red Colored Elegy). Uwielbiam tę delikatną kreskę oraz przepiękne postacie, które tworzy i mam zamiar bardziej przyjrzeć się jego twórczości. Nie tylko tej z zeszytów. :) Z tego, co pamiętam, jego postacie zdobiły głównie artykuły papiernicze, ale może tym razem uda się znaleźć i coś więcej. Polecam także stronę poświęconą artyście na portalu Drawn & Quarterly.

Shinzi Katoh Design

2011-10-06T11:47:00.001+02:00

Japoński artysta, projektant i ilustator. Jego styl jest bardzo charakterystyczny - jak dla mnie mało japoński i uroczy. :) Jeśli ktoś lubi 'artykuły papiernicze' w jego kolekcjach znajdzie coś dla siebie. Poza tym Shinzi Katoh projektuje także torby, portfele, akcesoria do bento. Współprauje z takimi markami jak Disney czy Hello Kitty. Mnie bardzo podoba sie również Shinzi Katoh Tea. :) Może uda się coś przywieźć... :)

Wiecje informacji na oficjalnej stronie.

YowaYowaCamera

2011-10-05T14:54:00.000+02:00

Jakiś czas temu trafiłam w sieci na blog Natsumi Hayashi, bardziej znanej jako "lewitująca dziewczyna" czy też Yowayowa, czyli "słaba, ułomna". Śledzę jej poczynania już od jakiegoś czasu, ale nie mogłam się zdecydować, które zdjęcia wybrać do posta. :) Każde coś w sobie ma, każde jest niepowtarzalne (mimo że końcowy efekt Yowayowa uzyskuje czasami nawet po kilkuset próbach). Odrobina magii. Zobaczcie sami.

Na blogu Yowayowa opisuje, jak wykonuje swoje zdjęcia, więc chętni mają się na czym wzorować. :) Mnie one zchwycają. A poza tym podoba mi się jej style. :) Polecam!

Siedem ziół jesieni

2011-10-02T15:32:00.001+02:00

Podobnie jak i u nas, w Japonii piękna złota jesień. Chryzantemy i mieniące się kolorami liście japońskich klonów to jej najważniejsze atrybuty. Do tego dodać należy także Księżyc oraz zające. :) Chryzantema to symbol Japonii. Każdej jesieni odbywają się festiwale (Kiku Matsuri) i wystawy jej poświęcone. Podziwianie piękna liści zmieniających barwy (kōyō) oraz jesiennego księżyca (tsukimi 月見) są popularnymi rozrywkami o tej porze roku. A dlaczego zające? Ponieważ to "księżycowego zająca", czyli Tsuki no Usagi, można zobaczyć na tarczy Księżyca.

A w Muzeum Narodowym możemy podziwiać kilka japońskich przedmiotów związanych z tą porą roku. Na wystawie Siedem ziół jesieni zgromadzano między innymi puzderka, talerzyki, tsuby ozdobione jesiennymi motywami, na przykład chryzantemami oraz liśćmi klonu. Wszystko pięknie, tylko szkoda, że wystawa taka mała. Aż by się prosiło o jakieś kimona w wydaniu jesiennym. Może następnym razem. :)

Mnie najbardziej urzekła jednak prosta czarka z zającami. :)

Więcej o wystawie tutaj.

The Sartorialist in Tokyo

2011-09-29T14:35:00.001+02:00

Scott Schuman, znany w światku mody i nie tylko fotograf i blogger, odwiedził Tokio. I to nie raz. :) Na jego blogu, The Sartorialist, możecie podejrzeć, co zwróciło jego uwagę i co postanowił uwiecznić na zdjęciach. Polecam (obejrzeć nie tylko zdjęcia z Japonii)! :)

hirune

2011-09-28T12:42:00.000+02:00

Drzemka, czyli hirune (昼寝), jest w Japonii zjawiskiem powszechnym. Tak sobie myślę, że L. musiał być w poprzednim życiu Japończykiem. ;) Chociaż trochę, ponieważ jego umiejętność zasypiania zawsze i wszędzie jest nie do przebicia. :) Kto choć raz miał okazję przejechać się japońskim metrem czy pociągiem, wie, o czym mówię. Zresztą śpiących Japończyków i Japonki spotkać można także poza komunikacją miejską. Gdy miasto otacza mrok i nie ma jak wrócić do domu albo w samym środku słoneczego dnia. Nie ma to znaczenia - śpią wszyscy i wszędzie. :) Ciekawy zbiór zdjęć pod wdzęcznym tytułem Japanese Sleeping znaleźć można tutaj.

Muszę przyznać, że drzemka sie udziela. Razem z L., mimo że bardzo chcieliśmy podziwiać widoki, często nie mogliśmy sie jej oprzeć. Zazwyczaj moc hirune okazywała się silniejsza. I jakoś tak zawsze wychodziło, że budziliśmy się zanim interesujaca nas stacja mignęła za oknem. Magia. :) A co o drzemkach myśli sama Japonia? Sprawdźcie tutaj. :)

Highlighting JAPAN

2011-09-24T07:31:00.001+02:00

Kolejny przypadkiem odkryty magazyn internetowy (a może i nie tylko?) traktujący o Japonii. Tematyka różna - od polityki po kulturę i sport, więc każdy znajdzie cos dla siebie. :) Wszystkie artykuły dostępne są w języku angielskim i japońskim. Polecam!

Do poczytania tutaj.

Nihongo Schoho

2011-09-22T20:46:00.000+02:00

Do wylotu 38 dni. Brutto. ;) Na ostatnich zajęciach sensei po raz kolejny uświadomił mi, jak mało wiem. Ćwiczenia z kanji okazały się być totalną masakrą. Przyznaję - normalnie mi wstyd. :) Odkurzyłam więc na początek książkę, którą odstałam od pewnego profesora-poligloty... Nihongo Schoho zawiera proste ćwiczenia polegające między innymi na ciągłym powtarzaniu poznanych słów i wyrażeń. Poziom bardzo podstawowy, ale cała książka jest po japońsku, więc trzeba cały czas skupiać się na "znaczkach". Bardzo dobra na rozruszanie umysłu. :) Do roboty!

The Image Factory

2011-09-19T18:06:00.000+02:00

"In Japan, a land where the emblematic is usually visible, the traditional language of dress is more codified than in some other countries. It is consequently better known and more consciously used. Yanagida Kunio, the early folklorist, has said that 'clothing is the most direct indication of a people's general frame of mind'."

Donald Richie, który mieszkał w Japonii ponad 50 lat, napisał wiele na jej temat. Ponownie zajrzałam do jego książki The Image Factory: Fads & Fashions in Japan. Zawsze lubiłam ją czytać, nie od deski do deski, ale fragmentarycznie. O estetyce kawaii, o modzie, parkach tematycznych i tym wszystkim, co jest w danej chwili uważane za cool. O tych wszystkich mniej i bardziej chwilowych modach, które widoczne są na japońskich ulicach. I przyciągają wzrok. Richie pisząc o współczesności sięga do przeszłości - teatru kabuki, estetyki iki, pierwowzorów dzisiejszych komiksów. Poznajemy genezę zjawisk bez których współczesna Japonia nie istniałaby. Polecam!

(Cyt. za: Donald Richie, The Image Factory: Fads & Fashions in Japan, London 2003, s. 32.)

Star Wars Manga

2011-09-14T14:10:00.000+02:00

Zaznaczę od razu, że nie jestem jakimś Star Wars otaku, ale lubię. Gdzieś tam w świadomości mam zakodowane, że wszelkie przejawy kultury popularnej Zachodu, które zawładnęły i Krajem Kwitnącej Wiśni będą przez jego mieszkańców przerabiane na własną modłę. Więc i z kultowymi Gwiezdnymi Wojnami nie mogło być inaczej. Jednak dopiero niedawno zobaczyłam to na własne oczy. Star Wars w mangowym wydaniu są, jak dla mnie, nieco groteskowe, ale mogą się podobać. Do poczytania (i pooglądania) tutaj. :)

Tokyo Sonata

2011-09-11T16:58:00.000+02:00

Tokyo Sonata to kawałek historii na pozór zwyczajnej japońskiej rodziny. Mama - pani domu, tata - typowy pracownik firmy i dwóch braci - młodszy marzący o grze na fortepianie oraz starszy, który coraz bardziej alienuje się od rodziny. Pewnego dnia coś jednak zaczyna się zmieniać. Tata traci pracę, do czego nie potrafi się przyznać swojej rodzinie. W społeczeństwie, gdzie praca niejako definiuje człowieka, wstyd po jej utracie bywa tak duży, że bezrobotni zrobią wiele, aby ukryć ten fakt przed najbliższymi. Mama
nie potrafi już w sobie znaleźć tej energii, co kiedyś, aby dbać o domowe ciepło i scalać więzy rodzinne, które stają się coraz luźniejsze. Kenji, młodszy syn, w tajemnicy przed rodzicami zaczyna pobierać lekcje gry na pianinie. Z kolei starszy Takashi postanawia wstąpić do armii amerykańskiej i wyjeżdża z Japonii. Film jest doskonale zagrany, a zdjęcia oraz muzyka moim zdaniem świetnie wpisują się w opowiadaną historię. Polecam!

I jeszcze słowo od samego reżysera:

"This film portrays a very ordinary family in modern Japan. I started from a point where lies, suspicion and a complete breakdown of communication already have established themselves within the family. Without a doubt, this is “modern” and this is also “Japan.” However, I would like to show a glimmer of hope in the end. Can I do that? Even if I could do so, would that be something that saves a conventional family?"

893 - Yakuza

2011-09-06T20:38:00.000+02:00

Zamknięty świat yakuzy fascynuje od lat. Naszą wiedzę o tej podziemnej rzeczywistości opieramy głównie na filmowych stereotypach - ucinanie palców, tatuaże na całym ciele, przemoc i salony pachinko. I nic w tym dziwnego - rzetelnych relacji, które mogłyby do nas dotrzeć nieograniczone barierą językową, brakuje. Tym bardziej zainteresował mnie projekt 893 - Yakuza. Po miesiącach prób i podchodów Antonowi Kustersowi udało się wejść do zakazanego świata tokijskich yakuza. Projekt jest cały czas w toku. Jak mówi sam jego autor:

"With a mix of photography, film, writing and graphic design, I try to share not only their extremely complex relationship to Japanese society, but also to show the personal struggle that each family member faces: being forced to live in two different worlds at the same time; worlds that often have conflicting morals and values. It turns out not to be a simple “black” versus “white" relationship, but most definitely one with many shades of grey..."

Kilka zdjęć do obejrzenia tutaj i tutaj, a więcej informacji na stronie projektu.

Sumo Kids

2011-09-05T20:58:00.000+02:00

Przypadkiem natknęłam się dziś na całkiem ciekawy film dokumentalny traktujący o małoletnich zawodnikach sumo. Inside: Sumo Kids pokazuje jak przebiegają przygotowania do corocznego turnieju sumo dla dzieci. Dla dzieciaków to ogromna presja - chęć zaimponowania rówieśnikom, świadomość, że nie wolno im zawieść rodziców, a na turnieju Wanpaku stawia się kilkadziesiąt tysięcy zawodników. Świetne zdjęcia z turnieju można obejrzeć tutaj i tutaj.

(Zdjęcie zapożyczone z tej strony.)

sztuka umiaru, czyli mniej znaczy więcej.

2011-09-04T22:41:00.000+02:00

Nie przepadam i dlatego nie czytuję poradników. Żadnego rodzaju. W Sztuce umiaru zaintrygował mnie tytuł (bo tej sztuki staram się nauczyć...) oraz fakt, że autorka zafascynowana jest Japonią. A jak. :)

"Pokarmy przygotowane rękami zawierają w sobie ki, siłę witalną, która jest tak droga mieszkańcom Wschodu. Japończycy nazywają ją 'siłą życiową', która jest przekazywana za pomocą dłoni – jej wewnętrzne zagłębienie ma być miejscem na ciele człowieka, które posiada jej najwięcej."

Autorka skupia się na jedzeniu, przygotowaniu posiłków i samej kuchni - przestrzeni, w której gotujemy i spożywamy. Nie odkrywa żadnej Nowej Prawdy - wiadomo, lepiej jeść mniej, ale zdrowiej i z większą dbałością o to, co i jak ląduje na naszym talerzu. Jednak te banały, jak by się mogło zdawać, są ładnie podane, a Sztukę Umiaru czyta się z zaciekawieniem w wielu miejscach przytakując. Autorka często odwołuje się do kultury japońskiej, co było dla mnie najbardziej interesujące. Mamy więc między innymi rozdział o bento, poznajemy niektóre tajniki kuchni pań domu oraz elementy tradycji związane z jedzeniem. I należy pamiętać, aby wstawać od stołu najedzonym aż/tylko/jedynie w osiemdziesięciu procentach. :)

Więcej na stronie wydawnictwa. Polecam!

(Cyt. za: Dominique Loreau, Sztuka umiaru, Warszawa 2011, s. 91.)

tenpura

2011-09-01T09:21:00.000+02:00

W końcu się zebraliśmy i zrobiliśmy z L. tenpurę. Nie żeby to był pierwszy raz, ale nie zawsze nam się chce. Tenpura zawitała do Japonii z Portugalii i bardzo szybko stała się popularnym daniem. Najczęściej przygotowuje się ją z owoców morza, ryb i warzyw. Świeże składniki macza się w cieście, a następnie smaży na głębokim oleju. Wydawać by się mogło, że nie ma nic prostszego. Diabeł jednak tkwi w szczegółach.

A tym szczegółem, dla nas wciąż nie do końca odkrytym, jest ciasto. Bo mimo że używamy specjalnej mąki do tenpury (tenpurako), jak ta poniżej,

jakoś nigdy nie wychodzi nam tak dobrze, jak byśmy chcieli. Mimo że wszystko robimy tak, jak trzeba. :) Odmierzamy właściwą ilość skałdników, mieszamy, ale nie za bardzo. Ponoć sekretem jest woda, którą dodaje się do mąki. Powinna być zimna, wręcz lodowata. Nastepnym razem wrzucimy do niej lód (tak, jak widziałam w niektórych przepisach) i może wtedy wyjdzie lepiej. :)

Co potrzebujemy:

mąka do tenpury (można też zrobić własny mix z mąki kukurydzianej i pszennej)
bakłażan, pieczarki, marchewka, cebula (to nasza wersja - dobre są także krewetki, brokuły i cukinie)
sos tentsuyu (gotowy lub zrobiony - polecam ten przepis)

Co robimy:

Mąkę do tenpury mieszamy z lodowatą wodą (odpowiednio 100g mąki i 160ml wody) oraz dodajemy jedno jajko. Mieszamy, ale tak, aby ciasto było z grudkami. Składniki kroimy na mniejsze kawałki (według uznania). Maczamy je w cieście iw rzucamy do gorącego oleju. Smażymy, aż się ładnie zarumienią. Następnie wyjmujemy kawałki tenpury i odsączamy z tłuszczu kładąc je na papierowych ręcznikach. A potem pozostaje już tylko ładnie podać i zjeść. Ze smakiem. :)

Na koniec pokazówka z lubianej przeze mnie serii Cooking with Dog. Może kiedyś i nam uda się zrobić tak wyszukaną wersję... :)

hasło dnia.

2011-08-31T14:56:00.000+02:00

Do podpatrzenia i do kupienia tutaj. :)

JR Pass again

2011-08-27T15:04:00.000+02:00

Powrócił temat JR Pass-ów. Pisałam już o nich przed poprzednim wyjazdem do Japonii. Teraz jednak korzystaliśmy z innego biura, aby zakupić vouchery. Trzy lata temu byłam bardzo zadowolona z czeskiego biura JTB, które sprawnie załatwiło nam JR Pass-y. I tym razem postanowiłam się do nich zwrócić, ale zostałam ( ja i moje mejle) całkowicie zignorowana. Wkurzona postanowiłam znaleźć inne miejsce i nie tracić czasu. Znalazłam i mogę (przynajmniej na tę chwilę...) szczerze polecić Japan Travel Center. Można zamówić i zapłacić za JR Pass-y w Internecie i po kilku dniach dostać je w swoje ręce (dokładnie po pięciu dniach w naszym przypadku).

Nie zamierzaliśmy tym razem wyjeżdżać poza Tokio (poza Kamakurą, Enoshimą i tym podobnymi miejscami, które są blisko stolicy), ale jednak bez Kioto się nie obejdzie. Jest potrzeba i chęć wielka zobaczenia tego miejsca raz jeszcze. Świątynie, uliczki dzielnicy Gion, miejsca już widziane i te, które wciąż czekają na odkrycie. Nie wspominając nawet o naszym ulubionym sklepiku sprzedającym bento. :) W związku z tym, że początkowo mieliśmy szaleńczy plan pojechania do Kioto tylko na jeden dzień zdecydowaliśmy się na podróż shinaknsenem. Perspektywa nocnego autobusu do i z powrotem była nam aż tak niemiła. :) Jak niektórym wiadomo, bilety na te pociągi są horrendalnie drogie. Po przeliczeniu przejazdów do Kioto oraz podróżowania pociągami po Tokio okazało się, że bardziej opłacalne będzie jednak zakupienie JR Pass-ów. Szczególnie, że miejsc, które czy chcemy, czy nie odwiedzić w Kioto jest sporo, więc i po tym mieście będziemy się przemieszczać korzystając z JR Pass-ów.

Osobiście polecam. Jest wygodnie, można jeździć prawie wszystkimi shinkansenami, w grę wchodzą także autobusy i promy JR.Więcej informacji tutaj.

japoński wachlarz. powroty

2011-08-25T09:02:00.000+02:00

"Poza tym zagubienie w dżungli języka było po prostu przyjemne, ba - nawet więcej - fascynujące. Jeśli chce się wyjechać 'jak najdalej od wszystkiego', Japonia, oferując gaijinowi niezwykłą mieszankę fizycznego bezpieczeństwa z przyprawiającym dreszcz poczuciem, że znalazł się na jakiejś innej planecie, jest dobrym wyborem. Lunatyczna topografia tokijskich zaułków i semiotyczny gąszcz niezrozumiałych znaków! "

Sceptycznie podchodziłam do drugiego wydania Japońskiego wachlarza. Przyznaję, dobrze było odświeżyć sobie tę książkę - powrócić do kilku trafnych i ciekawych spostrzeżeń. Wydawało mi się jednak, że to jedynie chwyt marketingowy - i tutaj muszę przyznać, że wciąż dużo za tym przemawia. Fakt, Japoński wachlarz. Powroty jest moim zdaniem lepiej wydany - papier, zdjęcia itp. są ciekawiej dobrane, ale to kwestia gustu. Natomiast co do treści, to nieco rozczarowuje - jak na drugie wydanie spodziewałam się nieco więcej. Więcej nowych tekstów, nowych odkryć i przemyśleń, a poza kilkoma "ps-ami" i jednym nowym tekstem, nieco szokującym (zabieg celowy?) nic nowego. W związku z tym, że nie bardzo potrafię, a też nie bardzo mi się chce, rozpisywać, polecam tę recenzję, która w dużej mierze oddaje i moje odczucia po lekturze nowego Japońskiego wachlarza.

Więcej na stronie wydawnictwa.

(Cyt. za: Joanna Bator, Japoński wachlarz. Powroty, Warszawa 2011, s. 328.)

ojarus

2011-08-24T08:41:00.001+02:00

W ramach tegorocznej edycji festiwalu BuskerBus ponownie pojawi się w Polsce grupa Ojarus. "Mistyczni japońscy clowni" występujący na całym świecie. :) Nie miałam jeszcze okazji zobaczyć ich występu na żywo, więc moze tym razem sie uda. Jeśli nie, to zawsze jest szansa spotkać ich gdzieś w Tokio. :)

Więcej na stronie festiwalu. Polecam!

metalowa i złota Japonia

2011-08-21T07:38:00.001+02:00

W końcu udało mi się dotrzeć do Muzeum Narodowego i zobaczyć dwie wystawy poświęcone Japonii. Pierwsza z nich, "Japońskie wyroby z metalu z kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu", bardzo mała, bo zamknięta niemal w jednej gablocie, prezentuje japońskie wyroby z metalu, między innymi można podziwiać lustro, czajniczki oraz talerze. L. szczególnie ubolewał, że nie było do obejrzenia żadnych samurajskich mieczy. :)

Jak czytamy na stronie Muzeum:

"Metalowe imbryki na sake używane zimą do podgrzewania tego alkoholu i niezwykle realistycznie wykonane figury zwierząt – to najbardziej atrakcyjne zabytki prezentowane na tej wystawie. Wszystkie obiekty pochodzą z XIX wieku i wykonywane były głównie na eksport do Europy i Stanów Zjednoczonych.
>>Nic w Japonii nie wzbudza większej czci i poważania niż wykuty ze stali miecz samurajski. Przez wiele stuleci tysiące artystów rzemieślników wykorzystywało swoje uzdolnienia artystyczne do wytwarzania broni idealnej, będącej „dumą dla wojownika i natchnieniem dla poety” – mówi Dorota Róż - Mielecka kuratorka wystawy –użytkowe walory miecza szły w parze z estetyką, czyniąc zeń prawdziwe dzieło sztuki. W roku 1876 wszedł w życie cesarski dekret Haitōrei zabraniający noszenia mieczy i wykorzystywania ich jako symbolu pozycji społecznej. Płatnerze i rzemieślnicy, doskonalący przez wieki swoje umiejętności w wykonywaniu ozdobnych elementów oprawy mieczy zostali pozbawieni zamówień. Musieli znaleźć inne cele pozwalające na kontynuowanie zawodu<<. Wtedy właśnie zaczęli wytwarzać różnego rodzaju przedmioty metalowe: wazy, kadzielnice, talerze, figurki. Do ich wykonania używano zwykle brązu, rzadziej złota i srebra. Powszechnie stosowanym procesem ich wyrobu było odlewanie „na wosk tracony”. Do tego celu wykonywano gliniany rdzeń przedmiotu, pokrywano go warstwą wosku, który opracowywano rzeźbiarsko. Następnie kładziono warstwę gliny i wypalano wytapiając jednocześnie wosk. Do uzyskanej w ten sposób formy wlewano roztopiony metal. Po jego ostygnięciu formę rozbijano. Stosowano różne techniki zdobnicze: przedmioty bywały kute, cyzelowane w reliefie, wycinane ażurowo, ryte, złocone, inkrustowane barwnymi emaliami i metalami szlachetnymi. Wśród najciekawszych obiektów pokazywanych na wystawie znalazły się kadzielnica stosowana w czasie buddyjskich ceremonii, choshi czyli metalowe imbryki na sake, przepiękne figury koguta symbolu odwagi i męstwa i żurawia symbolizującego długowieczność oraz lustro, które w japońskiej kulturze pełniło zupełnie inną rolę. Jest to przedmiot występujący w legendach o powstaniu Japonii, przechowywany w świątyniach shintoistycznych jako symbol czczonego tam bóstwa. Jego funkcja praktyczna – odbijanie wizerunku – jest drugorzędna."

Druga wystawa, "Złota Japonia", bardziej przypadła nam do gustu. Więcej eksponatów, ciekawszy, przynajmniej dla mnie temat, przepiękne przedmioty i historia kinpaku, czyli płatków złota. Na wystawie można między innymi zobaczyć film dokumentalny o produkcji kinpaku i podziwiać kunszt jego wytwórców.

Jak czytamy na stronie muzeum:

"Wizerunki Buddy, parawany, wyroby z laki, wazy, kimona – wszystko złocone lub ozdabiane złotem – to niektóre z eksponatów pokazywanych na wystawie. Ciekawostką będą współczesne przedmioty zdobione tym szlachetnym metalem – podkładka pod mysz, karta telefoniczna i bibułki do demakijażu.
Złoto miało zawsze wielkie znaczenie w kulturze i sztuce Japonii. Błyszczące i pełne blasku, chwytające i odbijające światło symbolizowało w buddyzmie oświecenie, a także naturę samego Buddy. >>Wierzono, że złocenie posągów przedstawiających bóstwa jest najlepszą formą oddawania im czci - wyjaśnia kuratorka wystawy Dorota Róż-Mielecka. Z mroków pomieszczeń świątynnych wyłaniają się lśniące ciepłym złotym światłem figury: wielkie, majestatyczne i dostojne lub delikatne, pełne elegancji i wyrafinowania, czasami zaś schematyczne i manierystyczne. Pokrywano złotem nie tylko rzeźbione monumentalne wizerunki Buddów i bodhisattwów, ale dekorowano nim także niewielkie podróżne ołtarzyki zushi i większe domowe ołtarze – relikwiarze butsudany, w których przechowywano prochy przodków<<;. Złoto było też ważnym środkiem artystycznego wyrazu w sztuce świeckiej. Władcy dawnej Japonii pokrywali tym metalem elewacje i wnętrza swoich zamków, parawany, meble, wyroby z laki i metalu, tkaniny oraz ceramikę. Bito złote monety, a także uzupełniano tym kruszcem uszkodzenia w cennych wyrobach ceramicznych. Zastosowanie złota podnosiło artystyczną i materialną wartość przedmiotów. Oprócz walorów estetycznych złocenia miały także charakter propagandowy. Przepych i ozdobność wszechobecnego złota podkreślały bowiem siłę i potęgę ówczesnych władców i wywierały wielkie wrażenie na zagranicznych przybyszach. Wystawa „Złota Japonia” w Muzeum Narodowym we Wrocławiu ukazuje różne aspekty wykorzystania złota w sztuce tego kraju: w rzeźbie, malarstwie, rzemiośle artystycznym dawnym i współczesnym. (...) Większość prezentowanych obiektów wykonano w epokach Edo (1603–1867) i Meiji (1868–1912)."

Jeden z posągów Buddy.

Pojemnik na herbatę.

Fragment parawanu pokrytego płatkami złota.

Muszla używana do gry kaiawase 貝覆.

Słodycze z płatkami złota.

Płatkami złota pokryto między innymi sławny Złoty Pawilon w Kioto. Podziwiając kinpaku z bliska można się tylko domyślać, jak wielką precyzją i cierpliwością musieli się odznaczać ludzie za to odpowiedzialni. Najsłynniejszym wytwórcą kinpaku jest firma Imai Kinpaku z Kanazawa. W mieście działa również muzeum przybliżające historię tego materiału.

Więcej informacji na stronie Muzeum.

kamień w parku.

2011-08-20T18:56:00.000+02:00

Natrafiliśmy dziś z L. na wystawę rzeźby z kamienia na terenie Parku Słowackiego. Jestem zwolenniczką przenikania sztuki do przestrzeni miejskiej, jednak w tym przypadku efekt nie zachwyca. Rzeźby nie budzą większego zainteresowania i właściwie nie wiadomo o co chodzi. :) A dlaczego o tym piszę? Otóż jedna z rzeźb,Jour sun is soming out, jest autorstwa Katagiri Hironari. Ot taki japoński akcent. :)

Jak wam się podoba?

malowane kredką.

2011-08-16T10:07:00.001+02:00

Przeglądając, jak co kilka dni, moje ulubione miejsca w sieci, natrafiłam na blogu Moligami na prace Julie Podstolski. I się zachwyciłam. :) Podwójnie. Bo nie dość, że część prac przedstawia Japonię - głównie kimona i ulice, to jeszcze są one tworzone kredkami. Efekt jest niesamowity - niektóre rysunki wyglądają niemal jak fotografie. Polecam zajrzeć na stronę artystki. Jest pięknie. :)

słowa #3

2011-08-10T20:28:00.001+02:00

"Oto jedyny sposób na Tokio: włóczyć się bez specjalnego planu, ale wytrwale, trzymać się z daleka od zorganizowanych wycieczek, śledzić kroki tymczasowych przewodników, nikomu jednak nie wierząc do końca, jeździć pociągami, taksówkami i chodzić, chodzić; czuć miasto pod stopami, węszyć, pozwalać sobie na gubienie się i tonąć w erotyczno-katastroficznych fantazjach."

(Cyt. za: Joanna Bator, Japoński wachlarz. Powroty, Warszawa 2011, s. 100-101.)

Michael Kenna Photography: Japan

2011-08-08T17:10:00.000+02:00

"more like a haiku rather than a prose"

Przepiękne zdjęcia Japonii (i nie tylko). Czarno-białe, subtelne, przykuwające wzrok. Co jakiś czas do nich wracam i zawsze tak samo zachwycają. Polecam zajrzeć do galerii artysty oraz przeczytać jeden z udzielonych przez niego wywiadów.

TOUCH WOOD

2011-08-04T17:21:00.000+02:00

Nie znam się na gadżetach i mogę oceniać jedynie ich wygląd stosując kryterium "to mi się podoba, a to nie". :) Telefon japońskiej marki Sharp zdecydowanie wpada w oko. Ładny design, kształt i to drewno. Szkoda, że japońskie telefony nie działają w Polsce. Ten idealnie pasowałby do mojego drewnianego pendriva ochrzczonego przez L. jako WOOD. ;) Więcej na stronie producenta.

obento.

2011-08-02T19:48:00.001+02:00

Ostatnimi czasy bardziej niż zwykle interesuje mnie temat obento. Częściowo moja fascynacja nasiliła się po przeczytaniu książki Sztuka umiaru Dominique Loreau, o której więcej już wkrótce. :) Autorka pisze w kontekście obento między innymi:

"Przygotowanie obento daje nam poczucie, że dobrze rozpoczęliśmy dzień, pozwala antycypować przyjemność spożywania posiłku skrojonego na miarę, odpowiadającego naszym upodobaniom kulinarnym."

Jedzenie jest w obento bardzo istotne, ale równie ważny jest sposób jego podania. Taki jedzeniowy design. :) Nie bez znaczenia są dodatki w postaci sztucznej trawy lub wykrajanych z warzyw zwierzątek, kwiatków etc. Właściwie nic nas nie ogranicza. Dla zainteresowanych tematem polecam stronę Just Bento oraz książkę autorki bloga:

Natomiast moim kolejnym sieciowym odkryciem, dosłownie sprzed chwili, jest Hakoya. Możemy tutaj znaleźć przede wszystkim liczne tradycyjne i fantazyjne pudełka na obento, pałeczki i inne akcesoria. Mnie urzekły pudełka z serii kokeshi:

Pewnie podobnych miejsc jest w sieci i w całej Japonii ot groma, więc to dopiero początek. :) Mam nadzieję, że uda mi się znaleźć w Tokio lub Kioto jakiś stacjonarny sklep Hakoya. I w końcu powstanie obento z prawdziwego zdarzenia. With a little help from my Friends. ;)

(Cyt. za: Dominique Loreau, Sztuka umiaru, Warszawa 2011, s.104.)

100 People Portraits

2011-08-01T09:28:00.000+02:00

Przypadkiem znalazłam w sieci stronę projektu, który jest już ukończony, ale nadal można go podziwiać. Ponad sto zdjęć przypadkowych osób wyłowionych z tłumu w tokijskim parku Yoyogi. Załapało się nawet kilku gaijinów. :) Osobiście lubię takie projekty - bez zbędnych stylizacji i puszenia się przed obiektywem. Prosto i naturalnie. Można podpatrzeć zwyczajnych ludzi i to wydaje mi się interesujące. Mam nadzieję, że projekt przekształci sie w 1000 People Portraits. ;) Polecam!

We Don't Care About Music Anyway

2011-07-28T09:02:00.002+02:00

W ramach festiwalu Era Nowe Horyzonty udało mi się zobaczyć dokument, które strasznie mnie ciekawił, jak tylko dowiedziałam się o jego istnieniu. We Don't Care About Music Anyway to kakofonia dźwięków ilustrowana ulicami Tokio i wypowiedziami muzyków, między innymi Fuyuki Yamakawy i Sakamoto Hiromichi. Z tego szumu, dźwięków, melodii wyłania się obraz współczesnego świata. Nie zobaczymy tu wypucowanej Japonii z folderów, a prawdziwy obraz metropolii tokijskiej pełnej ludzi, pośpiechu i śmieci. Na pewno nie jest to film łatwy w odbiorze. Dźwięki bywają przeszywające, wręcz nie-do-wytrzymania, i nie raz musiałam zatykać uszy podczas seansu. Jednak to wszystko razem ma jakieś przesłanie. Może banalne, ale podane w nietuzinkowy sposób. Polecam!

JapaneseStreets

2011-07-23T15:26:00.002+02:00

Dawno nie zaglądałam na stronę Japanese Streets. Znowu się zauroczyłam. Momentami oczy nieco wychodziły ze zdziwienia. Pozytywnego. :) Jak zwykle na japońskich ulicach jest barwnie, nietuzinkowo, zaskakująco. Tokio to nie tylko szarość sararimańskich garniturów. ;) Najbardziej urzekają mnie stroje nawiązujące do kimona i yukaty lub te, w których wykorzystano elementy tradycyjnej japońskiej odzieży, materiały, dodatki z epoki. Polecam!

song na dziś #27

2011-07-22T08:23:00.000+02:00

If this road leads me to your smile, then it will power my heart
If your woes are like a gum stuck to your shoes, then take them off
Going by the navigator is stifling, let me drive you to a breathless adventure!

So this is me, in the name of love, I will realize my greatest soul
So this is me, the best timing is right away
So this is me, a story where detours can become shortcuts
So this is me, it’s who I am I’m never gonna change it
Turn up the heat right now

Destiny is nothing but a shallow notion
Life brims with foolish pleas, trials and tribulations, but
Don’t let the ardent vibes that make you ambitious and invincible smolder away
Even if faced with a dead end, dive to the limit!

So this is me, I want to protect everything I cherish with this greatest soul
So this is me, escaping the forest of fear, shattering the shadows of doubt
So this is me, what I have to do I’ll do in my style
So this is me, emotions, thrills, passion
I shine an unimaginable light right now

So this is me, in the name of love, I will realize my greatest soul
So this is me, my way, no one’s else choice
So this is me, I will shape this vision into a story of happiness, I promise you
So this is me, it’s who I am I’m never gonna change it
Turn up the love and let me scorch your heart right now

(http://www.dramacafe.co.uk/tag/misia-this-is-me/)

cień gejszy

2011-07-17T10:43:00.000+02:00

"Choć akcja powieści rozgrywa się w dzisiejszym Gdańsku, czuć w niej niewątpliwie powiew Dalekiego Wschodu. Jaki związek z morderstwami popełnianymi w polskim mieście ma historia drzeworytów? Dziennikarz, w towarzystwie swojej ukochanej Marty, próbuje rozwiązać tajemnicę, której korzenie sięgają Japonii początków XX wieku. Oboje odkrywają przy tym piękną, ale burzliwą historię miłosną, której echo wciąż pobrzmiewa, mimo upływu lat…"

I w sumie nie do końca wiem, co napisać o tej książce. Fascynacje kryminałami mam już dawno za sobą, a Cień gejszy to kolejna pozycja na rynku, po którą sięgnęłam, tylko dlatego, że miała jakiś związek z Japonią. Nie będę tego ukrywać. Od razu trochę mnie zmierziło, bo, jeśli mnie oczy nie mylą, na okładce jest maiko, a nie gejsza. Mimo to postanowiłam dać tej książce szansę. :) Muszę przyznać, że nawet mi się podobało, przedstawione wydarzenia dostatecznie mnie wciągnęły, mimo że japońska część historii opowiadała o kolejnym w historii romansie "białego" z gejszą. Na końcu książki autorka wyjaśnia, co jest prawdą, a co fikcją w Cieniu gejszy. I tutaj kilka wątków mnie zaciekawiło, na przykład fakt, że wspomniane w książce drzeworyty istnieją, a historia ich twórcy znanego jako Baison, owiana jest tajemnicą. Podsumowując - jest akcja, romans, szczypta historii oraz orientalnych smaczków, co sprawia, że książkę czyta się przyjemnie i z zaciekawieniem. Polecam na leniwe letnie popołudnie. :)

Więcej informacji na stronie wydawnictwa.

najmłodsza specjalistka od sake

2011-07-16T08:52:00.000+02:00

Podobno nigdy nie piła alkoholu, a jej zdolności kiperskie mają swoje źródło w bardzo wrażliwych receptorach zapachowych. Tak przynajmniej twierdzi matka 10-letniej Kogomy Niikury. Dziewczynka zdała egzamin i jest ekspertem w dobieraniu odpowiedniej sake do potraw. Pomaga mamie w prowadzonym przez nią barze i w przyszłości chciałaby otworzyć swoje miejsce, gdzie mogłaby serwować sake. Czym skorupka za młodu...

Japonia - kraj, w którym wszystko jest możliwe? Pozostawiam bez komentarza. Więcej informacji tutaj.